Uzasadnienie
Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] Nr [...] nie stwierdzono u W. P. choroby zawodowej w postaci [...] spowodowanego [...].
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Z 2002r. Nr 132, poz. 115).
W uzasadnieniu wskazanej decyzji organ powołał się na przeprowadzone postępowanie dowodowe w zakresie narażenia zawodowego, które pozwalało przyjąć, iż W. P. pracowała w warunkach narażenia na [...].
Mając jednak na względzie orzeczenie medyczne wydane przez dwie kompetentne placówki służby zdrowia nie rozpoznające u badanej choroby zawodowej ze względu na brak określonego w wykazie chorób zawodowych poziomu [...], uznano za konieczne odmówić stwierdzenia choroby zawodowej.
W złożonym przez siebie odwołaniu W. P. zakwestionowała słuszność wydanej decyzji, co spowodowało rozpoznanie sprawy w trybie odwoławczym.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim odnosząc się do treści orzeczeń lekarskich wydanych przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., organ uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienie odwołania.
Nierozpoznaie choroby zawodowej przez kompetentnych lekarzy, uzasadnione ubytkiem słuchu nie mieszczącym się w opisie choroby zawodowej z poz. [...] wykazu chorób zawodowych wykluczało zdaniem organu odwoławczego stwierdzenie u W. P. choroby zawodowej.
W złożonej od decyzji organu II instancji skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. P. nie zgodziła się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. powołując się na zasadę jednolitości orzecznictwa.
Wskazała, iż Sąd Najwyższy w wrażonym przez siebie stanowisku (orzeczenie publ. W OSN nr 6 poz. 192 z 1999r.) określił, iż stopień ubytku słuchu nie był elementem prawnym choroby narządu słuchu, a do rozpoznania choroby zawodowej wystarczającym było obniżenie poziomu słuchu poza granice ubytku fizjologicznego.
Skarżąca przywołała także na poparcie swego poglądu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2004r. sygn. akt 3/IISA/Ka 3604/01.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) jedną z podstaw fakultatywnego zawieszenia postępowania przez sąd jest sytuacja, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Wypada zaakcentować, iż wymieniona przesłanka powinna być interpretowana szeroko, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania.
W szczególności dotyczy to przypadku, gdy zawieszenie postępowania stanowi następstwo skierowania, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez rozszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego, bądź skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania o zgodność danego przepisu z ustawą zasadniczą. Nie budzi wątpliwości, że taki kierunek celowościowej wykładni art. 125 §1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pomimo, iż odbiega od jego literalnego brzmienia, odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym zasadnicze znaczenie ma jednolitość orzecznictwa (por.: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze, Kraków 2005 r., s.303).
Mając na względzie powyższe trzeba zaznaczyć, że w zakresie innej sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Kr 125/06 pojawiły się wątpliwości, co do tego, czy art. 237 §1 pkt 2 i pkt 3 Kodeksu pracy oraz przepisy wykonawczego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Omawiane zagadnienie stało się przedmiotem pytania prawnego, które postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r. zostało skierowane przez orzekający w tej sprawie skład do Trybunału Konstytucyjnego.
Z uwagi na fakt, iż organy sanitarne obydwu instancji oparły swoje decyzje o regulacje zawartą we wskazanym rozporządzeniu, udzielenie odpowiedzi na postawione Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne ma istotne znaczenie dla rozpoznanej sprawy.
Trzeba tu podkreślić, że Sąd w pełni podziela wątpliwości co do zgodności zaskarżonych przepisów wykonawczych z ustawą zasadniczą i zgadza się z poglądami, które wyrażone zostały w przywołanym pytaniu prawnym z dnia 6 lutego 2007 r. Nie byłoby natomiast racjonalne występowanie z identycznym pytaniem prawnym w każdej kolejnej sprawie, w której wątpliwości te się pojawią.
Skoro zatem rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania, które zostanie w tym zakresie przeprowadzone przed Trybunałem Konstytucyjnym, Sąd postanowił o zawieszeniu postępowania sądowego z urzędu, działając na podstawie art. 125 §1 pkt 1 cytowanej ustawy.