Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] M.M. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł. na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Jednocześnie w skardze M.M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że w przeciwnym razie zostanie on narażony na znaczną szkodę, w związku z czym w przyszłości będzie zmuszony wystąpić na drogę postępowania sądowego o odszkodowanie za niezgodne z prawem działanie organu I instancji, jak również o zadośćuczynienie za doznane krzywdy. Dodał przy tym, że uiszczenie należności, wynikającej z decyzji pozbawi go – jako przedsiębiorcę – płynności finansowej w firmie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ nie odniósł się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Ponadto, zgodnie z § 5 cytowanego przepisu, postanowienie, o którym mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z treści powołanego przepisu Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek spełnionej lub wyegzekwowanej należności, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Natomiast przez trudne do odwrócenia skutki należy rozumieć takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10).
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2587/10).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 896/08, postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 40/11).
W niniejszej sprawie skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że w przeciwnym razie zostanie on narażony na znaczną szkodę, w związku z czym w przyszłości będzie zmuszony wystąpić na drogę postępowania sądowego o odszkodowanie za niezgodne z prawem działanie organu I instancji oraz o zadośćuczynienie za doznane krzywdy. W ocenie tutejszego Sądu okoliczności te nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Rodzaj obowiązku, to znaczy zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku zatem ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty, co zresztą stwierdza sam skarżący, wskazując na drogę postępowania sądowego w kwestii odszkodowania za niezgodne z prawem działanie organu administracyjnego.
Powyższej oceny nie zmienia też argument M.M. utraty przez niego – jako przedsiębiorcy – płynności finansowej w firmie. Z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika bowiem, że skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą i brak jest jakichkolwiek informacji, aby jego firma utraciła płynność finansową.
W związku z powyższym należało uznać, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej.
Wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.