Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...]r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. Nr 139 poz. 992 ze zm.) odmówiono A.N. świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, G.N. uznaną za całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji od dnia 25 stycznia 2001r. na mocy orzeczenia lekarza orzecznika ZUS.
W obszernym odwołaniu od opisanej decyzji A.N. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie jej wniosku, gdyż jest osobą pobierającą świadczenie pielęgnacyjne przyznane jej na stałe od dnia 6 maja 2011r. Odwołująca wniosła o wypłatę należnej jej pomocy za miesiące zaległe począwszy od lipca 2013r z ustawowymi odsetkami.
Uzasadniając swoje wnioski przywołała stan faktyczny sprawy powołując się w szczególności na orzeczenie, w którym G.N., licząca 87 lat uznana została za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym na stałe. Wskazała również na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. przyznającą jej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką na mocy przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujących do 1 stycznia 2013r.
Odwołująca stwierdziła, że zasadniczo spełnia wszystkie niezbędne przesłanki do nabycia świadczenia pielęgnacyjnego także w brzmieniu art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych w wersji obowiązującej od 1 stycznia 2013r. Nie spełnia wyłącznie jednego warunku, a to czasu powstania niepełnosprawności osoby, nad którą sprawuje opiekę. Uznała jednak, że takie ograniczenie jest niezgodne z celami ustawy o pomocy społecznej.
W dalszym ciągu odwołania A.N. starała się wykazać niezgodność regulacji prawnej zamieszczonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 11 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r. poz. 1548) z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 69 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji RP oraz Protokołem 1 art. 1 i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka w zakresie w jakim przepis ten narusza zasadę pewności prawnej.
Stwierdziła, powołując się na treść pytania prawnego skierowanego do Trybunału Kontytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt II SA/Po 543/12) oraz wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich zarejestrowany w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. K27/13, że każdy akt prawny musi być bezwzględnie zgodny z Konstytucją. Jej zdaniem kwestionowane unormowanie prawne narusza konstytucyjnie umocowaną zasadę równości. Data powstania niepełnosprawności nie jest wartością konstytucyjnie chronioną, a więc oparte na niej rozróżnienie opiekunów osób niepełnosprawnych pozostaje w sprzeczności z Konstytucją. Zdaniem odwołującej wskazane rozróżnienie godzi również w społeczne poczucie sprawiedliwości, gdyż opiekunowie osób niepełnosprawnych charakteryzują się cechą relewantną. Nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia pozostając jednocześnie w sprzeczności z konstytucyjnymi obowiązkami państwa zapewnienia pomocy w zabezpieczaniu egzystencji niepełnosprawnego, ochrony i opieki nad rodziną łamiąc te zasady w aspekcie socjalno-ekonomicznym, co nie może być ignorowane w społeczeństwie demokratycznym.
Na potwierdzenie słuszności swojej argumentacji odwołująca przywołała dwa wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w których scharakteryzowana została zasada równości, o której mowa w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W dalszym ciągu odwołania strona zakwestionowała rozwiązanie prawne zawarte w art. 11 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r. poz. 1548) uznając je za niezgodne z gwarantowaną konstytucyjnie ochroną praw nabytych i ochroną życia i zdrowia ludzi niepełnosprawnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał na przepis art. 13 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (...) wskazując, że zgodnie z jego treścią przepisy dotychczasowe stosuje się w sprawach o świadczenia rodzinne, do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy, co miało miejsce w dniu 1 stycznia 2013r. Tymczasem wniosek odwołującej został złożony w dniu 27 czerwca 2013r. Przesądza to o zastosowaniu ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013r.
Kolegium przywołało treść art. 17 ust. 1 i ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujący od 1 stycznia 2013r. podzielając stanowisko organu I instancji o braku możliwości prawnych przyznania odwołującej świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na datę powstania niepełnosprawności G.N. Nie nastąpiło to bowiem do ukończenia 25 roku jej życia.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.N. zakwestionowała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. zarzucając wydanie jej na podstawie przepisów pozostających w niezgodności z Konstytucją RP i Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka (EKPC).
W uzasadnieniu skargi, tak jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, A.N. wskazała na niekonstytucyjność oraz niezgodność z EKPC zmienionego przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez co została pozbawiona dotychczas posiadanego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego jej w związku z opieką nad matką. W ocenie skarżącej zmiana art. 17 ust. 1 b ustawy zawęziła w sposób niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji krąg uprawnionych osób niepełnosprawnych. Pominęła osoby rezygnujące z aktywności zawodowej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, wobec których ciąży na nich obowiązek alimentacyjny. Tymczasem brak jest istotnych różnic pomiędzy opiekunami niepełnosprawnych dzieci, a opiekunami niepełnosprawnych dorosłych, główną bowiem funkcją świadczenia pielęgnacyjnego jest rekompensata utraconych dochodów. Zdaniem skarżącej wprowadzone rozróżnienie stoi w sprzeczności z wartościami konstytucyjnymi, w tym art. 2, art.18, art. 69 i art.71 Konstytucji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie powtarzając argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w ramach przysługujących sądom administracyjnym kompetencji wykazała jednak, że wniesiona skarga nie jest zasadna.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stanowiła norma prawna zawarta w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz.1456 ze zm., dalej określonej jako "ustawa"). Powołany przepis został wprowadzony na mocy ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2013r. Przepisy ustawy nowelizującej, obok dotychczasowego świadczenia pielęgnacyjnego, uregulowanego w art. 17 ustawy wprowadziły przesłanki różnicujące sytuację prawną opiekunów osób niepełnosprawnej, a podstawą tego rozróżnienia stał się wiek powstania niepełnosprawności Zgodnie z ust. 1b tego przepisu, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia osiemnastego roku życia, ewentualnie w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia dwudziestego piątego roku życia.
Jak wskazuje treść złożonej skargi jedynymi zarzutami kierowanymi w stosunku do zaskarżonej decyzji była niezgodność powołanego w niej art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych z Konstytucją RP. Z tych przyczyn przede wszystkim należy wskazać, że przepis art. 17 ust. 1b ustawy został już poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego na podstawie skargi kasacyjnej złożonej przez grupę posłów, która zwróciła się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności tej regulacji prawnej z Konstytucją RP.
Wnioskodawca zakwestionował art. 17 ust. 1b tej ustawy w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia.
Skarga ta została rozpoznana przez Trybunał Konstytucyjny w postępowaniu zakończonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego dnia 21 października 2014r. sygn. K 38/13 OTK104/9/A/2014.
W uzasadnieniu wskazanego wyroku Trybunał Konstytucyjny przyjął, że osoby obowiązane alimentacyjnie i niepodejmujące lub rezygnujące z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad najbliższą osobą niepełnosprawną należą do grupy podmiotów podobnych, przy czym za dopuszczalne uznał odmienne traktowanie należących do tej grupy osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi dziećmi. Wskazał, że na poziomie konstytucyjnym podstawę szczególnego traktowania dzieci stanowi m.in. art. 68 ust. 3 Konstytucji, odnoszący się do sfery opieki zdrowotnej. Ochrona praw dziecka przez władze publiczne gwarantowana jest również w art. 72 Konstytucji. Dzieci objęte są ochroną państwa w ramach pomocy rodzinom, szczególnie tym znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 Konstytucji). Na gruncie konstytucyjnym rodzinę stanowi bowiem każdy trwały związek dwóch lub więcej osób, składający się z co najmniej jednej osoby dorosłej i dziecka, oparty na więzach emocjonalnych, prawnych, a przeważnie także i na więzach krwi.
Potwierdził, że wychowywanie i utrzymywanie dzieci jest podstawowym i niezbędnym wyznacznikiem pojęcia rodziny oraz determinuje sposób rozumienia pozostałych pojęć zastosowanych w art. 71 ust. 1 zdaniu drugim Konstytucji. Konkludując stwierdził, że w tym kontekście ustawodawca może odmiennie ukształtować przesłanki świadczenia pielęgnacyjnego dla osób niepodejmujących bądź rezygnujących z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Ich sytuacja prawna może być uregulowana inaczej niż w stosunku opiekunów pozostałych osób niepełnosprawnych, niebędących dziećmi.
Trybunał Konstytucyjny wyraźnie podkreślił, że nie akceptuje poglądu prezentowanego przez składającą skargą konstytucyjną grupą posłów w odniesieniu do przesłanki wymienionej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wnioskodawca starał się wykazać, że ograniczenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie kryterium wieku powstania niepełnosprawności jest niekonstytucyjne, ponieważ w sposób nieuzasadniony ogranicza grupę uprawnionych do tego świadczenia. Trybunał stwierdził natomiast, że zastosowanie takiej przesłanki jest dopuszczalne. Zdaniem Trybunału, można odmiennie ukształtować reguły wypłacania świadczeń dla tych osób, które sprawują opiekę nad niepełnosprawnymi dziećmi. Z tego powodu przesłanka określona w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie narusza zasady równości w takim zakresie, w jakim stanowi podstawę różnicowania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego według wspomnianego uprzednio podziału na dwie kategorie opiekunów.
Trybunał przypomniał ratio art. 17 ust. 1b ustawy. Odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 724/VII kadencja, s. 2-4) wskazał, że ustawodawca miał na celu takie ukształtowanie przesłanek przyznawania tego świadczenia, aby przysługiwało ono rodzicom dzieci niepełnosprawnych, którzy rzeczywiście sprawują nad nimi opiekę. Powiązanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z momentem powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki wynikało z założenia, że osoby dorosłe, których niepełnosprawność nie powstała w okresie nauki, były najczęściej samodzielne i miały możliwość wypracowania własnych źródeł dochodu, a tym samym finansowania lub współfinansowania opieki, bez konieczności dodatkowego wsparcia budżetu państwa.
W uzasadnieniu cytowanego wyroku zauważono natomiast, że stosowanie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, jako kryterium identyfikacji beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego prowadzi do takiego zróżnicowania w obrębie prawa do świadczeń opiekuńczych, które traci swoje konstytucyjne uzasadnienie, gdyż dochodzi tutaj do odmiennego ukształtowania sytuacji prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnoprawnych. Dzieje się tak wówczas, kiedy osoba wymagająca opieki zmienia status umożliwiający zaliczenie jej do kategorii dzieci w rozumieniu przyjętym przez ustawodawcę. Na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych kryterium wyróżniającym taką kategorię jest ukończenie 18 roku życia, ewentualnie ukończenie 25 roku życia w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej. Przekroczenie tak wyznaczonej granicy wieku sprawia, że od tego momentu można mówić wyłącznie o jednej grupie podmiotów podobnych.
Tworzą ją wówczas opiekunowie dorosłych osób niepełnosprawnych. Brak jest konstytucyjnego uzasadnienia zróżnicowania podmiotów należących do tej kategorii np. w zakresie wysokości przysługujących im świadczeń opiekuńczych.
Zwrócono uwagę, że ustawodawca może przyjąć odmienne zasady przyznawania świadczeń opiekuńczych względem opiekunów niepełnosprawnych dzieci. Takie rozstrzygnięcie powinno być jednak konsekwentne. W dłuższej perspektywie czasowej nie może dopuszczać do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej w obrębie opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Z tych przyczyn w przywołanym wyroku orzeczono, że art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał podkreślił, że istotnym kryterium przyznania świadczeń powinna być w każdym wypadku ocena faktycznej sytuacji finansowej ich potencjalnych beneficjentów i uznał, że wykonanie wyroku wymaga podjęcia działań ustawodawczych, które doprowadzą do przywrócenia równego traktowania opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych pozostawiając ustawodawcy w tej kwestii pewien margines swobody. Zaznaczono przy tym, że skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani uchylenie decyzji przyznających świadczenia, ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa.
Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. zalecając ustawodawcy jedynie poprawienie stanu prawnego.
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że w przedstawionym wyroku Trybunału Konstytucyjnego znajduje się pełna odpowiedź na postawione przez skarżąca zarzuty, które w takiej sytuacji nie mogą być już uznane za skuteczne.
Wyrok ten nadto nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zalecona ustawodawcy przez Trybunał Konstytucyjny korekta stanu prawnego nie ma związku z sytuacją skarżącej, która nie należy do tej kategorii opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 17 ust. 1b.
Jej sytuacja pozwalać natomiast może (przy spełnieniu wymaganych tam przesłanek) na uzyskanie prawa do przewidzianego w ustawie o świadczeniach rodzinnych specjalnego zasiłku opiekuńczego (art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych) względnie zasiłku dla opiekuna – mającemu swoją podstawę prawną w ustawie u z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567). Ustawa ta obowiązuje od 15 maja 2014 r. i jest wynikiem reakcji ustawodawcy na wyrok o sygn. K 27/13 Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał uznał bowiem, że przepisy ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r. poz.1548) określające termin wygaśnięcia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego zgodnie z zasadami sprzed nowelizacji, są niezgodne z art. 2 Konstytucji. Doszło w ten sposób do naruszenia praw słusznie nabytych oraz zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa w odniesieniu do tej grupy osób, które pobierały świadczenie pielęgnacyjne na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2012 r., a jednocześnie nie spełniły nowych przesłanek nabycia świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Ustawa o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 2 tej ustawy zasiłek dla opiekuna przysługuje za okresy od 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2012 r. Zasiłek dla opiekuna przysługuje również od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2012 r. Ustawodawca zastrzegł, że prawo do zasiłku dla opiekuna nie przysługuje, jeżeli opiekun bądź osoba wymagająca opieki uzyskała prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych.
Zasiłek dla opiekuna przysługuje w kwocie 520 zł. Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do tego zasiłku wszczynane było na wniosek osoby ubiegającej się o to świadczenie, złożony nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (do 15 września 2014 r.). Jeżeli w tym okresie toczyłoby się postępowanie o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności osobie, nad którą jest sprawowana opieka, wniosek mógłby być złożony nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia wydania tego orzeczenia. Zasiłek dla opiekuna jest nowym świadczeniem rodzinnym o charakterze stałym. Prawo do tego zasiłku ustala się – co do zasady – na czas nieokreślony, powiązany wszakże z okresem obowiązywania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (art. 6 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów).
Sytuacja skarżącej uprawniała ją do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie jej opisanego świadczenia na stałe, przez co uzyskałaby stosownie do ochrony praw słusznie nabytych dalsze wsparcie z budżetu państwa, jako opiekun osoby niepełnosprawnej. W tym stanie rzeczy jej argumenty o pozbawieniu ochrony prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych prowadzącej do poważnych następstw czy zdrowotnych po stronie osoby niepełnosprawnej czy finansowych po stronie opiekuna nie są uzasadnione.
Skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku, a Sąd kontrolując sprawę z urzędu nie znalazł także podstaw do uwzględnienia skargi, należało orzec jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.