Uzasadnienie
W piśmie z dnia 18 lipca 2013 r. Gmina K. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji tego organu z dnia [...] r. w sprawie uchylenia decyzji Dyrektora MOPS w K. z dnia [...] r. i umorzenia postępowania dotyczącego zobowiązania do zwrotu należności na rzecz Gminy K. z tytułu wydatków poniesionych na opłatę za pobyt L.W. w domu pomocy społecznej.
Zaskarżonym postanowieniem wymienione Kolegium w trybie art. 134 Kpa stwierdziło niedopuszczalność wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie nieważności decyzji. Rozstrzygnięcie to wynikło z uznania, ze Prezydent Miasta K., z upoważnienia którego została wydana powyższa decyzja I instancji, nie posiada legitymacji do złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności, gdyż Gmina nie jest stroną tego postępowania.
W skardze Gmina K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając, że wykazała swój interes prawny w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie musi być wyeliminowane z obrotu prawnego, gdyż dotknięte jest wadą kwalifikowaną powodującą jego nieważność, co Sąd wziął pod uwagę z urzędu stosownie do art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: ppsa.
Otóż Kolegium zastosowało rozstrzygnięcie, które nie jest przewidziane w procedurze administracyjnej. Powołany w postanowieniu art. 134 Kpa odnosi się wyłącznie do postępowania odwoławczego i pozwala na stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, a nie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Natomiast sytuacja, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną reguluje art. 61a Kpa, według którego wydaje się wówczas postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W tym stanie rzeczy, skoro zarówno wskazana przez organ podstawa prawna, jak i zastosowane rozstrzygnięcie są wadliwe, w istocie zaskarżone postanowienie zapado w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Dlatego też na mocy art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 200 i 205 § 2 ppsa orzeczono, jak w sentencji.
bu