Uzasadnienie
W treści pisma procesowego z dnia 1 grudnia 2014 r. P.G. powołał się na okoliczności związane ze swoja trudną sytuacją materialną i życiową wywodząc, że z uwagi na zły stan zdrowia i równoczesny "brak adwokata" nie jest w stanie bronić swoich interesów.
Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 grudnia 2014 r. (wystosowane na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 4 grudnia 2014 r.) skarżący przedłożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż domaga się ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sądowych.
W treści rzeczonego formularza wnioskujący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką oraz jej bezrobotną siostrą, zaś źródłem dochodu jest dla nich pobierana przezeń emerytura w wysokości 1.114,40 zł oraz zasiłki pielęgnacyjne - jego i żony, w kwotach po 153 zł. Strona dodała, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 Euro.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego, będącego jednym ze świadczeń z pomocy społecznej. W konsekwencji, strona jest w tej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (skarżący został już o tym poinformowany przez Sąd wcześniejszym pismem z dnia 18 grudnia 2014 r.).
Odnosząc się natomiast do wniosku P.G. o ustanowienie adwokata należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że wnioskujący spełnił przesłankę warunkującą uwzględnienie jego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej lub długotrwałej opieki bądź pomocy innych osób w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (patrz: orzeczenie z dnia [...] r. - karta nr 3 akt administracyjnych). Jedynym źródłem dochodu jego rodziny jest przy tym pobierana przezeń emerytura w kwocie 1.114,40 zł oraz zasiłki pielęgnacyjne, w wysokości po 153 zł, przyznane jemu i jego małżonce (vide: decyzje stanowiące odpowiednio karty nr 4 i 13 akt administracyjnych oraz formularz wywiadu środowiskowego - karta nr 41 tych akt).
W tym stanie rzeczy uznano, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie wiarygodny, że nie jest w stanie poczynić oszczędności pozwalających na opłacenie należności związanych z udziałem adwokata w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.