Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z treści nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca zamieszkuje samotnie, nie posiada żadnego majątku poza zajmowanym lokalem mieszkalnym o pow. 20 m2, a źródłem jego utrzymania się jest zasiłek pielęgnacyjny uzyskiwany w wysokości 153 zł miesięcznie. Skarżący podał, że otrzymuje również dodatek mieszkaniowy w wysokości 149,20 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał dokumenty obrazujące poziom oraz strukturę jego wydatków, których treść potwierdza powołane w druku formularza okoliczności.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy okoliczności powołane przez wnioskodawcę pozwalają stwierdzić, że jego sytuacja materialna uzasadnia opłacenie ze środków publicznych fachowego pełnomocnika, który reprezentowałby stronę przed Sądem.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na wysokość osiąganego przez wnioskodawcę dochodu. Biorąc pod uwagę realia ekonomiczno - gospodarcze jest on wyjątkowo niski i w zasadzie pozwala na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Skarżący nie dysponuje zaś majątkiem, którego zbycie lub obciążenie mogłoby wygenerować dodatkowe środki pozwalające na pokrycie kosztów zastępstwa procesowego. Fakt, że strona utrzymuje się z zasiłku pielęgnacyjnego oraz dodatku mieszkaniowego, co w sumie daje dochód rzędu około 300 zł miesięcznie, a zarazem ma problemy z bieżącym regulowaniem należności za mieszkanie (vide zaświadczanie SM Centrum z dnia 13 kwietnia 2015 r.) potwierdza tezę o szczególnie trudnym położeniu materialnym. Skarżący nadal jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku (vide decyzja z dnia 3 sierpnia 2015 r.) co również rzutuje na ocenę jego możliwości finansowych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.