Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił E. B. przyznania dodatku mieszkaniowego.
Wniosek został złożony w dniu [...] r. Organ ustalił, że wg deklaracji wydatki miesięczne na mieszkanie wynoszą [...] zł, a wraz z udziałem wydatków z tytułu braku c.o., c,c,w, instalacji gazu przewodowego jest to kwota [...]. Łącznie udział wydatków z tytułu ww "braków" wynosi [...] % całości wydatków mieszkaniowych. Maksymalna wysokość dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynosi [...] zł. Nadto organ ustalił, że średni dochód miesięczny na osobę w rodzinie wnioskodawczyni wynosi [...] zł. Maksymalny dochód uprawniający do uzyskania tego świadczenia wynosi [...] zł. Jest to równowartość [...] % najniższej emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że dodatek E. B. nie przysługuje, ponieważ procentowy udział dochodów gospodarstwa domowego w wydatkach na mieszkanie przekroczył łączną ich kwotę. Organ stopnia podstawowego uwzględnił dochody z okresu trzech miesięcy sprzed złożenia wniosku.
Od powyższej decyzji E. B. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W odwołaniu podniosła, że jej mąż B. B. decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z [...] r. utracił źródło dochodu wykazane w deklaracji o dochodach i od dnia [...] r. jest osobą bezrobotną z prawem do zasiłku w wysokości [...] zł. Wyjaśniła, że miesięczny dochód strony wynosi od [...] [...]zł, co stanowi [...] zł na członka rodziny. Zarzuciła, iż organ orzekając znał zmianę sytuacji majątkowej, zatem winien ją był uwzględnić w decyzji.
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 17 w zw. z art. 3 ust. 3 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. z 2001 r. Dz. U. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 17 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że dochód skarżącej został wyliczony na podstawie złożonych dokumentów w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku i był wyższy od dochodu przewidzianego przepisami o [...] zł. Wyliczony dodatek mieszkaniowy był wartością ujemną, zatem organ pierwszej instancji słusznie odmówił E. B. jego przyznania.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że do obliczenia należnego stronie dodatku mieszkaniowego zawsze bierze się pod uwagę dochód strony z okresu trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. E. B. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w [...] r. zatem słusznie przy obliczaniu wnioskowanego świadczenia organ pierwszej instancji wziął pod uwagę dochód strony z miesięcy: [...],[...] i [...] r. Fakt, iż od [...] r. mąż E. B. uzyskał status osoby bezrobotnej i pobiera zasiłek dla bezrobotnych, nie może mieć wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w związku z naruszeniem art. 71 ust. 1 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyjaśniła, że władza publiczna powinna realizować konstytucyjny obowiązek ochrony prawnej rodziny, która znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Realizacja tego obowiązku nie może być naruszona przez ustawę o dodatkach mieszkaniowych. Ponadto skarżąca wskazała, że sytuacja materialna jej rodziny uległa pogorszeniu w [...], gdyż mąż nie osiąga już żadnego dochodu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że art. 71 ust. 1 Konstytucji RP jest normą ogólną adresowaną do organów państwa, które przy jej realizacji muszą poruszać się w ramach obowiązującego prawa. Organ powtórzył, że z treści art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że podstawą obliczenia należnego wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego jest dochód gospodarstwa domowego z okresu trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut przewlekłości postępowania administracyjnego, bliżej go nie precyzując oraz wniósł o zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej w skrócie ustawa o p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy o p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W przypadku, gdy nie zachodzą w/w okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy o p.s.a., skarga podlega oddaleniu.
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż nie jest ona zasadna. organ stopnia podstawowego jak i organ odwoławczy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani też procesowego przy wydawaniu kwestionowanej decyzji w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podniesiony na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zarzut przewlekłości postępowania nie podlega rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu. Skarżąca winna wcześniej wyczerpać tryb postępowania określony w przepisach k.p.a.
Podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisu art. 71 i 67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest o tyle nietrafny, że norma konstytucyjna określa ogólne zobowiązanie Państwa do ochrony i udzielania pomocy rodzinie. Nie jest to zatem zobowiązanie bezwarunkowe. Nie jest naruszeniem norm konstytucyjnych sprecyzowanie zakresu i trybu przydzielania pomocy w ustawie.
Podstawę prawną rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z uregulowaniem zawartym w przepisie art. 17 ust. 1 powołanej ustawy przy ustalaniu, czy wnioskodawca spełnia kryterium dochodowe, stanowiące jedną z przesłanek przyznania tego świadczenia, organ uwzględnia dochody uzyskiwane w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Ustawa nie przewiduje też uwzględnienia w tym postępowaniu zmian, jakie nastąpiły w sytuacji majątkowej osoby zainteresowanej po dacie złożenia wniosku, a tym bardziej po dacie wydania decyzji. Zmiana ta natomiast może stanowić przesłankę dla ponownego wystąpienia z wnioskiem o dodatek mieszkaniowy.
Tak więc zarzut wadliwego uwzględnienia okresu stanowiącego podstawę obliczenia dochodu jest nietrafny – sposób obliczenia dochodu odpowiada obowiązującym przepisom. Z niekwestionowanych przez stronę skarżącą wyliczeń (skarżąca kwestionuje samą zasadę uwzględniania dochodu z okresu poprzedzającego złożenie wniosku) wynika zaś niezbicie, że rodzina skarżącej w badanym okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku uzyskiwała dochód w wysokości, która nie uprawnia do uzyskania dodatku rodzinnego.
Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy o p.s.a., nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
Zgodnie z art. 199 ustawy o p.s.a. strony co do zasady ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Zwrot kosztów postępowania od organu, który wydał zaskarżoną decyzję przysługuje stronie w razie uwzględnienia skargi. Z uwagi na to, że skarga nie została uwzględniona, zastosowanie ma reguła ogólna z art. 199 ustawy o p.s.a