Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał skarżącemu D.L. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.
Pismem z dnia 24 marca 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała, jako pełnomocnika dla skarżącego adwokata M.L., który podtrzymał stanowisko skarżącego zawarte w skardze, domagając się uchylenia skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Pełnomocnik wniósł również o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu składając oświadczenie, że nie zostały one pokryte.
W wyroku z dnia 2 sierpnia 2011 r. mocą którego skarga D.L. została oddalona Sąd nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez wyżej wskazanego adwokata.
Następnie w piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku wnosząc również o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej wraz z wymaganym oświadczeniem.
Wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2290/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, nie orzekając o przedmiotowym wynagrodzeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy postanowienie Urzędu Patentowego wynoszą 240 zł, a wraz z należnym podatkiem VAT – 295,20 zł.
Natomiast za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, stawki minimalne wynoszą 50 % stawki minimalnej przewidzianej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia.
Pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną, przy czym prowadził on również sprawę w pierwszej instancji (za co nie otrzymał należnego wynagrodzenia). Stawka minimalna zatem za czynności dokonane przez pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym wynosi 50 % z kwoty 240 zł – tj. 120 zł wraz z kwotą 27,60 zł tytułem podatku od towarów i usług, co łącznie daje kwotę 147,60 zł.
Mając powyższe uregulowania na uwadze Sąd, biorąc również pod uwagę niezbędny nakład pracy oraz charakter sprawy, przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w stawce minimalnej w łącznej kwocie 442,80 zł.
Mając wszystko powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie wyżej przywołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.