Uzasadnienie
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. z Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 ze zm.), zarządzeniem zastępczym z dnia [...] r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego S.T. w związku z naruszeniem przez niego zakazu zawartego w art. 24f ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, t.j. zarządzania działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminnego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2006 r., wniósł za pośrednictwem Wojewody [...], Przewodniczący Rady Miejskiej w C.. Wniósł o uchylenie zarządzenia zastępczego zarzucając mu naruszenie art. 24f ust. 1a w zw. z ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, polegające na błędnym uznaniu, że radny zarządza działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminnego.
Pismem z dnia [...] r. Sąd zwrócił się do Burmistrza Gminy C. o podanie, czy jako podmiot uprawniony do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie popiera skargę sygnowaną przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w C., a w przypadku odpowiedzi pozytywnej pouczono adresata o konieczności nadesłania podpisanego przez Burmistrza odpisu skargi - w terminie dni 7, pod rygorem jej odrzucenia.
W piśmie z dnia [...] r. Burmistrz Gminy C. oświadczył, iż nie popiera skargi sygnowanej przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w C..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 3 § 2 pkt.7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Skarżone zarządzenie zastępcze wydane zostało przez Wojewodę [...] w trybie art. 98 a ust. 2 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.). Stanowi ono bez najmniejszej ku temu wątpliwości rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące gminy, do którego odpowiednie zastosowanie znajduje art. 98 powołanej ustawy, co wynika wprost z treści art. 98 a ust. 3 w/wym. ustawy.
Zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencje zostały naruszone, a podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
W gminie, w systemie jej organów, organem wyposażonym w uprawnienia do reprezentacji gminy w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest jej wójt lub burmistrz (prezydent miasta). Wynika to wprost z przepisu art. 31 ustawy o samorządzie gminnym, stanowiącego, że wójt, (burmistrz, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje gminę na zewnątrz. Z treści omawianej ustawy (art. 19 ust. 2, zdanie pierwsze) wynika też, iż zadaniem przewodniczącego rady gminy jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady.
Zdaniem Sądu złożenie skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu nadzorczego, jak i reprezentacja gminy w postępowaniu sądowym przed sądem administracyjnym nie jest kwestią ze ściśle określonego ustawą o samorządzie gminnym zakresu zadań przewodniczącego rady, a to z zakresu "organizowania pracy rady oraz prowadzenia obrad rady".
Skoro tak, to po myśli wyżej przywołanych przepisów prawa jedynym podmiotem uprawnionym do wniesienia i popierania przedmiotowej skargi był Burmistrz Miasta C..
Ponieważ jednak podmiot ten w oznaczonym przez Sąd terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi, a to nie nadesłał podpisanego przez siebie odpisu skargi (oświadczył, iż skargi nie popiera), to zaistniała przesłanka negatywna do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
W tym stanie rzeczy przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).