Uzasadnienie
Skarżąca K.M. w dniu [...], za pośrednictwem organu, [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję tego organu z dnia [...] [...]. Decyzja ta została jej doręczona w dniu [...] o czym świadczy bezspornie zwrotne potwierdzenie odbioru w/w orzeczenia znajdujące się w aktach sprawy. Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia skargi ze wskazaniem trybu i terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a zgodnie z treścią art. 54 § 1 wyżej cytowanej ustawy, wniesienie skargi odbywa się za pośrednictwem organu, którego rozstrzygnięcie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Analiza akt sprawy pozwoliła na ustalenie, iż skarżąca wniosła skargę z uchybieniem terminu do jej wniesienia, co winno skutkować odrzucenie skargi po myśli art. 58 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r.
Należy zauważyć, iż termin do wniesienia skargi jest terminem proceduralnym i jako taki podlegać może przywróceniu. Ustawodawca jednak uzależnił tę możliwość od złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu określając nadto w art.87 wyżej wskazanej ustawy szczegółowe warunki, od których spełnienia zależy możliwość przywrócenia terminu do wykonania określonej czynności.
Skarżąca wystąpiła ze stosownym wnioskiem, jednakże rozpoznany on został negatywnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 stycznia 2011r. sygn. akt IV SA/Gl 1108/10 odmówił skarżącej przywrócenia terminu, a orzeczenie to stało się prawomocne wskutek oddalenia zażalenia skarżącej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011r. sygn. akt II OZ 163/11.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.