Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. G.P. wniósł skargę na decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy opinię służbową wydaną przez Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w R. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, który skarżący uzasadnił tym, że nie jest wykluczone, iż organ administracji podejmie wobec skarżącego czynności zmierzające do zwolnienia go ze służby w Policji, co będzie się wiązało z utratą środków na utrzymanie rodziny skarżącego, a ewentualne przywrócenie do służby spowoduje jedynie możliwość żądania wypłaty świadczenia pieniężnego równego na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, nie więcej niż za okres 6 miesięcy zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi nie odnosząc się do zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy bowiem podkreślić, że skarżone rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w R. nie jest równoznaczne ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Policji. Oczywiście zgodnie z regulacją art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.) policjanta można zwolnić ze służby w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy. Zatem w sytuacji dwukrotnego, negatywnego zaopiniowania funkcjonariusza może on zostać zwolniony ze służby, jednakże w razie uznania opinii służbowych na podstawie których doszło do zwolnienia za błędne Policjant winien zostać przywrócony do służby. Stosownie bowiem do regulacji art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, a policjantowi zwolnionemu ze służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc służby (art. 42 ust. 5 ustawy o Policji).
Ponadto zgodnie z treścią art. 42 ust. 6 i 7 wskazanej ustawy okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust.
1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Stwierdzić więc należy, że wykonanie ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby ma w tym przypadku charakter odwracalny. Zaakcentować ponownie należy, że w niniejszym postępowaniu zaskarżono opinię służbową nie natomiast zwolnienie ze służby.
Nie można więc uznać, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli skarżący zostanie zwolniony ze służby wobec wydania kolejnej negatywnej opinii, to w przypadku wadliwości rozkazu dotyczącego zwolnienia ze służby takiego policjanta z uwagi na błędy popełnione przy jego opiniowaniu będzie on mógł powrócić do służby i domagać się świadczenia pieniężnego należnego za okres pozostawania poza służbą o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji.
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.