Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. G.W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W skardze wystąpiła również o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r., wydanym przez Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z dnia 3 lutego 2011 r. Rada Adwokacka w K. wskazała jako pełnomocnika dla skarżącej adwokata M.M., w imieniu którego zgłosił się do sprawy i uczestniczył w postępowaniu toczącym się przed tutejszym Sądem adwokat A. K., dysponujący pełnomocnictwem substytucyjnym.
Podczas rozprawy w dniu 31 stycznia 2012 r. pełnomocnik substytucyjny, poza wnioskiem o uchylenie kwestionowanej decyzji, wystąpił również o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, składając jednocześnie oświadczenie, iż koszty te nie zostały ani w całości, ani w części pokryte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r., którym oddalił skargę G.W., nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez wskazanego wyżej adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy postanowienie Urzędu Patentowego wynoszą 240 zł, a wraz z należnym podatkiem VAT – 295,20 zł.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokatowi M.M. za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem I instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.
W tym stanie rzeczy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.