Uzasadnienie
W dniu 16 października 2014 r. S. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] zobowiązującą A. M. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w wysokości 410,21 zł wraz z odsetkami w kwocie 87,81 zł. Skarżąca wywiodła, że organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do argumentów, które podniosła w odwołaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 50 § 1 i 2 tej regulacji, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. zobowiązującą A. M. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Adresatem obu tych decyzji był. M., zaś analiza ich treści nie budzi wątpliwości, że obowiązek stanowiący przedmiot zawartego w nich rozstrzygnięcia dotyczył wyłącznie jego osoby.
Trzeba podkreślić, że rozstrzygnięcie to nakłada obowiązki jedynie na A. M., a tym samym nie dotyczy skarżącej, będącej jego siostrą. Dodatkowo przyjdzie zauważyć, że wbrew twierdzeniom S. M., także odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] r. zostało złożone przez A. M., a nie przez nią.
W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca nie była adresatem zaskarżonej decyzji, ani nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją, zaś zawarte w niej rozstrzygnięcie nie dotyczy jej praw i obowiązków, to należało uznać, że jej skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, a w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zważywszy powyższe Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.