Uzasadnienie
J. M. pismem z dnia 9 listopada 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na szereg orzeczeń, w tym na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] wydane w trybie określonym w art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzeczeniu zawiadomiono skarżącego, że wniesione odwołanie nie może zostać rozpatrzone w terminie ustawowym i wyznacza się nowy termin załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenia z uwagi na jej niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje
Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Przyjdzie jednocześnie zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.". Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Wobec tego według treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W niniejszej sprawie J. M. przedmiotem skargi uczynił postanowienie SKO w K. wydane w trybie art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r.), w którym zawiadomiono skarżącego o brak możliwości rozpoznania odwołania w terminie i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Wymaga podkreślenia, że zawiadomienie o którym mowa w art. 36 § 1 K.p.a. przybiera wprawdzie formę pisemną - postanowienia, jednakże ma ono wyłącznie charakter informacyjny i nie podlega zaskarżeniu zażaleniem. Przyjdzie podkreślić, że dotyczy pewnej kwestii wynikającej w toku postępowania, nierozstrzygającej o istocie sprawy (art. 123 § 2 K.p.a.). Jest wyłącznie incydentalną czynnością procesową organu podejmowaną wobec strony, wpływającą na jej sytuację procesową (wyznacza nowy termin załatwienia sprawy) i materialnoprawną (zwłoka w załatwieniu sprawy może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę). Dodatkowo zwłoka ze strony organu może również stanowić podstawę skargi na bezczynność.
W konsekwencji zaskarżone postanowienie pozostaje poza kategorią spraw objętych kognicją sądu administracyjnego, uregulowaną w art. 3 § 2 P.p.s.a.
Analogiczne uzasadnienie braku kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania skargi stanowiło podstawę odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy postanowieniem z dnia 28 stycznia 2013 r., utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt IV SO/GL 42/12).
Mając na powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.