Uzasadnienie
W piśmie z dnia 2 listopada 2016 r. B. C. – reprezentowana przez radcę prawnego – zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarządzenie Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odwołania jej ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ż. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ w uzasadnieniu odpowiedzi wskazał, że decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...]
Pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę wskazując, że strony zawarły ugodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112).
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, zmierzające do obejścia prawa albo też powodujące utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.