Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę w niniejszej sprawie.
W otwartym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku B.K. złożyła pismo procesowe datowane na 1 sierpnia 2017 r., w którym zażądała ustanowienia radcy prawnego, celem sporządzenia tego środka zaskarżenia.
Następnie skarżąca złożyła do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż domaga się nie tylko ustanowienia radcy prawnego, lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni powołała się na trudną sytuację materialną wywodząc, że gospodaruje samotnie, utrzymuje się z renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w kwocie netto około 750 zł i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Posiada natomiast mieszkanie (pokój z kuchnią i ubikacją) oraz nieruchomość rolną "po rodzicach" o powierzchni około 1,5 - 2 ha, przy czym ta druga nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Wnioskodawczyni jest więc w tej sprawie objęta zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. h) p.p.s.a., a w konsekwencji, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń skarżącej wynika, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. W toku rozpoznania niniejszego wniosku wzięto nadto pod uwagę dokumenty źródłowe dołączone do akt innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. IV SA/Gl 729/16, gdzie B.K. kilka miesięcy temu również występowała o przyznanie prawa pomocy. W tym zakresie ustalono, że strona jest osobą trwale, całkowicie niezdolną do pracy (patrz: wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 lutego 2002 r. - karta nr 46 akt wspomnianej sprawy) i utrzymywała się z renty w kwocie zaledwie 604 zł (vide: kopia przekazu pocztowego dokumentującego pobranie świadczenia za marzec 2017 r. - karta nr 49 akt tamtej sprawy).
Skoro przy tym brak jest okoliczności mogących wskazywać, aby sytuacja materialna wyżej wymienionej miała ulec w międzyczasie istotnej poprawie (za poprawę taką trudno uznać podwyższenie wysokości pobieranej renty do kwoty 750 zł, która nadal jest przecież bardzo niska) stwierdzić przyjdzie, że wykazała ona w sposób dostatecznie wiarygodny, iż nie jest w stanie poczynić oszczędności umożliwiających opłacenie profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku w swoich koniecznych potrzebach życiowych.
Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.