Uzasadnienie
Starosta Powiatu w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a", art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez D.R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2015 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy traci status bezrobotnego bezrobotny, który nie stawi się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomi w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Odwołanie od tej decyzji Wojewody [...] wniósł D.R. pismem z dnia 29 września 2015 r. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, jak również podniósł, że w dniu 1 września 2015 r. telefonował do organu zatrudnienia. Podkreślił, że w trakcie ostatniego pobytu w siedzibie organu poinformowano go, że ciążący na nim obowiązek kontaktu z organem może wykonać telefonicznie. Zaznaczył, iż przedmiotowa rozmowa trwała nie dłużej niż dwie minuty i w jej trakcie zapewniono go, że nie musi stawiać się osobiście w siedzibie organu.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do sytuacji faktycznej występującej w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego jednym z podstawowych obowiązków bezrobotnego wynikającym z przepisów ustawy jest zgłaszanie się do właściwego organu zatrudnienia w wyznaczonym terminie. Następnie organ ten przywołał unormowania prawne regulujące skutki prawne nie stawienia się w wyznaczonym terminie, jak również nie wskazania w terminie 7 dni przyczyny uzasadniającej nie wywiązanie się z ciążącego obowiązku.
Odnosząc się do akt administracyjnych organ odwoławczy podniósł, iż strona w dniu rejestracji podpisała zobowiązanie do osobistego stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia. Strona została zobowiązana do stawienia się w siedzibie organu w dniu 1 września 2015 r. i w dniu tym nie stawiła się w siedzibie organu i nie złożyła podpisu oraz w ciągu 7 dni nie przedstawiła usprawiedliwionej przyczyny swojej nieobecności. W świetle poczynionych ustaleń organ wyższego stopnia doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i zasługuje na utrzymanie w mocy, a argumenty podniesione w odwołaniu nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podkreślono przy tym, że organ pierwszej instancji podejmował decyzję w warunkach związania a wynika to z postanowień przepisów stanowiących podstawę jej wydania. W końcowej części uzasadnienia organ przybliżył unormowania prawne, które wyznaczają jej sytuację prawną powstałą w następstwie utraty statusu osoby bezrobotnej.
Pismem z dnia 04 listopada 2015 r. D.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję.
W skardze tej wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia.
W motywach skargi przybliżył przebieg wydarzeń, który miał miejsce w jego sprawie. W szczególności podkreślił, iż został zaliczony do III grupy bezrobotnych i pouczono go, że może kontaktować się z urzędem zatrudnienia poprzez stawiennictwo osobiste lub też telefonicznie. Podkreślił, że w dniu 1 września 2015 r. skontaktował się z organem telefonicznie, a rozmowa trwała około dwóch minut, w trakcie której został poinformowany, iż nie musi stawiać się osobiście.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z brzmienia art. 145 § 1 wyżej wymienionej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarga musiała zostać uwzględniona, ponieważ organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu pierwszej instancji.
Na wstępie przyjdzie dostrzec, że w aktach sprawy znajduje się dokument z dnia 12 maja 2015 r., zatytułowany "indywidualny plan działania" z którego wynika, że skarżący może kontaktować się z organem zatrudnienia (doradcą klienta) osobiście w siedzibie organu lub też telefonicznie. Zatem w tym zakresie twierdzenia skarżącego zbieżne są z treścią dokumentów zalegających w aktach administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie istota rozbieżności między skarżącym a organem administracji sprowadza się do tego, czy skarżący dopełnił ciążący na nim obowiązek i w dniu 1 września 2015 r. stawił się w siedzibie organu zatrudnienia lub też z nim się skontaktował. Zdaniem organów zatrudnienia skarżący tego obowiązku nie dopełnił, natomiast skarżący utrzymuje odmiennie i akcentuje, że w dniu tym rozmawiał telefonicznie z pracownikiem organu zatrudnienia pierwszej instancji. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie fakt braku osobistego kontaktu skarżącego z pracownikiem organu zatrudnienia nie jest przez niego kwestionowany, natomiast utrzymuje on, że na mocy wskazanego dokumentu wystarczający był kontakt telefoniczny i taki miał miejsce.
Dostrzec należy, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. nie przeprowadził żadnych czynności procesowych. Stwierdzenie takie wynika z tego, że w przedłożonych aktach administracyjnych nie znajduje się żaden dokument z okresu między 1 września 2015 r. a 24 września 2015 r. Zatem podstawą wydania przywołanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji było ustalenie, że skarżący w dniu 1 września 2015 r. nie podpisał się na liście osób obowiązanych stawić się na termin w jego siedzibie. Dopiero wniesienie przez skarżącego odwołania od przywołanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., skłoniło wskazany organ do przeprowadzenia czynności procesowych zmierzających do ustalenia, czy w dniu 1 września 2015 r. skarżący kontaktował się z organem zatrudnienia. Potwierdzeniem tego są notatki służbowe pracowników sporządzone 28 września 2015 r., czy 5 października 2015 r., w których zamieszczono informacje, że skarżący nie kontaktował się z pracownikiem organu zatrudnienia pierwszej instancji.
Podkreślono również, że wykorzystywany w tym zakresie system [...] nie potwierdził faktu telefonicznego kontaktu skarżącego z tym organem. Ustalenia te legły u podstaw przekazania odwołania skarżącego do organu odwoławczego ze wskazaniem braku podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania. Do takiego stanowiska organu pierwszej instancji przychylił się organ odwoławczy i w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odwołał się do wskazanych ustaleń. Nadto organ ten podniósł także, że było to już drugie niestawiennictwo skarżącego w organie zatrudnienia.
Przedstawiony w sposób szczegółowy stan faktyczny rozpoznawanej sprawy odnieść należy do obowiązujących unormowań prawnych. Stosownie bowiem do postanowień art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zbieżnie zagadnienie to normuje art. 77 § 1 przywołanego aktu, gdyż według niego organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie natomiast z treścią art. 8 tego Kodeksu organy administracji prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z treści przywołanych przepisów wynika, że w toku postępowania to organ administracji obowiązany jest przed wydaniem decyzji wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy.
W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji podejmując rozstrzygnięcie w dniu [...] r. nie przeprowadził żadnych czynności procesowych zmierzających do ustalenia podstawowych informacji umożliwiających podjęcie decyzji. W szczególności organ ten nie podjął działań zmierzających do ustalenia, czy skarżący kontaktował się z nim telefonicznie, skoro taka forma kontaktu uznana została przez ten organ za równoprawną z osobistym stawiennictwem w jego siedzibie. Zatem w tym zakresie decyzja tego organu wydana została z naruszeniem przywołanych powyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W przypadku decyzji organu odwoławczego sytuacja wygląda odmiennie, ponieważ po wniesieniu przez skarżącego odwołania organ pierwszej instancji podjął działania zmierzające do wyjaśnienia tego, czy w kluczowym dla sprawy dniu kontaktował się on z nim telefonicznie. Przeprowadzone czynności wyjaśniające skłoniły organ do uznania, że takiego kontaktu nie było i na tę okoliczność przedłożono dwie notatki służbowe pracowników.
Oznacza to, że także i organ odwoławczy podejmował rozstrzygnięcie w warunkach naruszenia postanowień przywołanych powyżej przepisów, ponieważ nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego lub też stosownie do postanowień art. 136 tegoż Kodeksu nie zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie takiego postępowania. W odwołaniu jak również w skardze do tutejszego Sądu skarżący akcentuje, że w danym dniu kontaktował się telefonicznie z organem administracji pierwszej instancji, zatem zadaniem organów administracji było wezwanie skarżącego do przedłożenia w określonym terminie dokumentu potwierdzającego fakt telefonowania. W tym miejscu należy podkreślić, że ciężar dowodu spoczywa na skarżącym wywodzącym określone skutki prawne z własnej czynności. W omawianym okresie wyłącznie skarżący jest w stanie wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, czy kontaktował się z organem pierwszej instancji czy też nie.
Możliwości organu pierwszej instancji są bowiem ograniczone i sprowadzają się do ustalenia, czy skarżący telefonował z numeru podanego do kontaktu, jednakże w praktyce może okazać się, że z różnych powodów kontaktował się z innego numeru i wówczas system obowiązujący w danym organie już tego nie będzie w stanie wychwycić. Zamieszczenie przez pracownika organu pierwszej instancji informacji w notatce z dnia 5 października 2015 r., że skarżący przekazał informacje telefoniczną, iż nie dysponuje dokumentem potwierdzającym odbycie rozmowy telefonicznej, nie może być uwzględnione, ponieważ w przedłożonych aktach brak dokumentu potwierdzającego wezwanie skarżącego do przedłożenia bilingu swojego telefonu względnie numeru telefonicznego, z którego kontaktował się z organem zatrudnienia, jak również brak jest potwierdzenia bezczynności skarżącego w tym zakresie, czy też przedstawienia dokumentu, który nie potwierdzi jego twierdzeń.
Wskazane powyżej braki pozwalają stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przywołanych powyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a uchybienia te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w poddanej kontroli sprawie. Tym samym wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi przewidziane postanowieniami art. 145 1 pkt 1 lit "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Następstwem niniejszego wyroku jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji, który kierując się wskazaniami zamieszczonymi w niniejszym wyroku winien podjąć czynności zmierzające do ustalenia czy skarżący w dniu 1 września 2015 r. z nim się kontaktował, wykorzystując wszystkie dostępne mu środki, w tym zwrócenie się do skarżącego o przestawienie stosownych bilingów potwierdzających taki kontakt, a następnie stosownie do poczynionych ustaleń podjąć stosowną decyzję. Warto zauważyć, że w tym zakresie organ będzie działał w ramach związania, zatem udokumentowanie kontaktu telefonicznego skutkowało będzie umorzeniem postępowania administracyjnego, a brak udokumentowania takiego kontaktu skutkował będzie niezbędnością wydania analogicznego rozstrzygnięcia do tego, które poddane było kontroli.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
ec