Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta J. ustalono zwrot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres od 1.11.2011r. do 31.10.2012 r.
Po rozpatrzeniu odwołania B.M. od wskazanej powyżej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonego postanowienia działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795).
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony przez profesjonalnego pełnomocnika koncentrował się na przytoczeniu przepisów prawa procesowego, nie wskazywał zaś przesłanek uzasadniających pozytywne rozpoznanie wniosku.
Wskazać także należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone.
Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonego postanowienia może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.