Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 listopada 2015 r. pełnomocnik Gminy P. wniósł skargę na decyzję Zarząd Województwa [...] z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] zobowiązującą do zwrotu części dofinansowania projektu współfinansowanego ze środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 w kwocie 194.232,05,- zł. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonaniem tejże decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W odpowiedzi na skargę organ podał, że strona skarżąca zapłaciła całość należności po wydaniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Obowiązek wykazania przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczy rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
Zdaniem Sądu pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem nie powołał żadnych konkretnych argumentów i dowodów przemawiających za uwzględnieniem wniosku, ograniczając się jedynie do wskazania samego żądania i przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Ponadto z akt sprawy wynika, że strona skarżąca zapłaciła należność po wydaniu zaskarżonej decyzji. Wobec tego należy stwierdzić, że także z tej przyczyny brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Jeśli decyzja została już wykonana przez stronę skarżącą, to taki wniosek staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.