Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach wyznaczyła adwokata P. R. Wspomniany pełnomocnik reprezentował skarżącego w toczącym się przed tutejszym Sądem postępowaniu a następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku. Złożony przez tego pełnomocnika wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zostanie rozstrzygnięty odrębnym postanowieniem.
W postępowaniu zainicjowanym powyższą skargą kasacyjną, toczącym się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skarżący korzystał natomiast z pomocy innego adwokata – M. M., który został dlań wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. Pełnomocnik ten stawił się na rozprawie przed NSA, gdzie poparł skargę kasacyjną oraz jej zarzuty i wnioski, z kolei pismem z dnia 26 lipca 2016 r. zażądał przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one opłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. (sygn. akt I OSK 1220/16) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności przyjdzie zaznaczyć, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i na mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życia tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało wszczęte w dniu 21 października 2014 r., z kolei zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji (czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd) nastąpiło 28 października 2015 r. Oba te fakty miały miejsce przed wejściem w życie obydwu wspomnianych rozporządzeń, które nastąpiło odpowiednio 1 listopada 2016 r. oraz 1 stycznia 2016 r., a co za tym idzie, przyznając wnioskodawcy wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od powyższego wyroku należało zastosować przepisy dotychczasowe, czyli unormowania jeszcze wcześniejszego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.)
Mając na względzie powyższe, wnioskującemu pełnomocnikowi przyznano kwotę 221,40 zł, należną mu zgodnie z § 19 tego rozporządzenia, na co składa się wynagrodzenie za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rzeczonego rozporządzenia, jako 75 % stawki minimalnej wskazanej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c), to jest w kwocie 180 zł, którą podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł;
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.