Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 6, art. 9-15 oraz art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1456 ze zm.), przyznano S.O. zasiłek rodzinny na syna D.W. w kwocie 77 zł miesięcznie na okres zasiłkowy od 1 listopada 2014 r. do 31 października 2015 r.
Decyzja ta wydana została w wyniku realizacji wniosku matki dziecka, w którym wskazano jako członka rodziny ojca małoletniego D. – M.W.
Po obliczeniu dochodu rodziny organ uznał, że kryterium dochodowe jest spełnione, co pozwala na przyznanie wnioskowanego świadczenia.
W wyniku zmiany dochodowej członków rodziny wnioskodawczyni, a to uzyskania nowego zatrudnienia przez ojca dziecka, a także podjęcia pracy od lipca 2015 r. przez wnioskodawczynię, organ wszczął w dniu 24 sierpnia 2015 r. postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...]r. nr [...]. W następstwie tego, z dniem 1 lipca 2015 r. uchylił wskazaną decyzję w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dniem 1 lipca 2015 r. (decyzja z dnia [...]r. nr [...]).
W dniu 7 czerwca 2017 r. Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 K.p.a., wydał postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]r. nr [...].
Kolejną decyzją, z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 ust. 2 K.p.a. uchylono w całości decyzję z dnia [...]r. nr [...] i w to miejsce odmówiono wnioskodawczyni świadczenia w formie zasiłku rodzinnego na syna D. za okres zasiłkowy 2014/2015. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie przeprowadzono na podstawie art. 145 § 1 ust. 5 K.p.a. w związku z ujawnieniem istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, nie znanych organowi, który wydał decyzję.
W odwołaniu od opisanej decyzji strona zarzuciła organowi błędną interpretację art. 7 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zauważyła, że nie została poinformowana o obowiązku zgłoszenia organowi faktu opuszczenia mieszkania przez ojca dziecka. Potwierdziła natomiast, że alimenty na rzecz dziecka nie zostały zasądzone lecz płacone są dobrowolne co zwalnia ją z obowiązku dochodzenia ich sądownie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Dokonano interpretacji przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i odniesiono ją do stanu faktycznego sprawy podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zarzuciła uchybienia materialnoprawne i procesowe przede wszystkim podnosząc błędną interpretację definicji osoby samotnie wychowującej dziecko i nałożenie na nią obowiązku ustalenia w drodze sądowej alimentów, które otrzymuje w formie dobrowolnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowo prezentowane stanowisko.
Pismem z dnia 27 lutego 2018 r. skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.