Uzasadnienie
W treści pisma procesowego z dnia 14 lipca 2017 r. L.Z. wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu, celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie przez Sąd.
Następnie skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż domaga się nie tylko ustanowienia adwokata lecz nadto także zwolnienia do kosztów sądowych. Równocześnie oświadczył, że jest osobą bezdomną, przebywa aktualnie w Zakładzie Karnym i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Jakkolwiek przy tym przyznano mu prawo do renty okresowej w kwocie 1.671,14 zł, to jednak ma wiele długów i wspomniane świadczenie podlega licznym zajęciom, a regulacja rzeczonych zobowiązań pochłania 1.470,14 zł.
Odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku, skarżący nadesłał zaświadczenia Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w S., potwierdzające, iż nie wykonuje w tej placówce pracy, przebywa w niej od 1995 roku, miał kilka przerw w odbywaniu kary, które - jak podkreślił - spowodowane były poważnymi problemami zdrowotnymi. Z zaświadczeń tych wynika również, iż strona posiada orzeczenie ZUS o trwałej niezdolności do pracy.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w sprawie choroby zawodowej. Wnioskodawca jest więc w tej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 21 sierpnia 2017 r. - karta nr 124 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku L.Z. o ustanowienie pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Skarżący od wielu lat przebywa w Zakładzie Karnym i - jak potwierdzają przedłożone przezeń dokumenty źródłowe - nie jest w tej placówce zatrudniony oraz posiada orzeczenie o trwałej niezdolności do pracy. Z jego oświadczeń wynika przy tym, że uskarża się na poważne problemy zdrowotne i choć pobiera okresową rentę, to jednak znaczna większość tego świadczenia przeznaczana jest na spłatę zobowiązań związanych z licznymi długami.
Trzeba tu wprawdzie odnotować, że skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających wysokość rzeczonej renty oraz rozmiar wspomnianych zobowiązań, gdyż - jak podał - przebywając w więzieniu nie jest w stanie ich skompletować. Pomimo to jednak, mając na względzie zaprezentowane wyżej, a potwierdzone stosownymi zaświadczeniami, okoliczności świadczące o jego niewątpliwie trudnej sytuacji materialnej i życiowej uznano, że wykazał w sposób dostatecznie wiarygodny, iż pokrycie kosztów, jakie wiążą się z udziałem profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym przekracza jego możliwości płatnicze. Dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy.