Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] P.G. - Sołtys Sołectwa C., powołując się na art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz.1515 ze zm.) oraz na § 12 ust. 2, § 27 i § 28 pkt 1 statutu Sołectwa C. zwrócił się do Rady Miejskiej w B. o "stwierdzenie nieważności zebrania wiejskiego Sołectwa C. z dnia [...], zwołanego zarządzeniem Burmistrza B. nr [...] z dnia [...] oraz uchwał podjętych przez to Zebranie jako sprzecznych z prawem miejscowym - Statutem Sołectwa C.".
W następstwie tego wniosku Rada Miejska w B. w dniu [...] podjęła uchwały:
- - nr [...], mocą której nie stwierdziła naruszenia prawa podczas podejmowania uchwały Zebrania Wiejskiego Sołectwa C. z dnia [...] nr [...], w sprawie odwołania Sołtysa;
- - nr [...], mocą której nie stwierdziła naruszenia prawa podczas podejmowania uchwały Zebrania Wiejskiego Sołectwa C. z dnia [...] nr [...], w sprawie odwołania Rady Sołeckiej;
- - nr [...], mocą której nie stwierdziła naruszenia prawa podczas podejmowania uchwały Zebrania Wiejskiego Sołectwa C. z dnia [...] nr [...], w sprawie wyboru Sołtysa;
- - nr [...], mocą której nie stwierdziła naruszenia prawa podczas podejmowania uchwały Zebrania Wiejskiego Sołectwa C. z dnia [...] nr [...], w sprawie wyboru Rady Sołeckiej;
W dniu [...] P.G. powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wniósł do tutejszego Sądu skargę na wszystkie wyżej wymienione uchwały podjęte przez Radę Miejską w B. w dniu [...], a także na wspomniane zarządzenie Burmistrza B. z dnia [...], nr [...].
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nr [...], mocą której organ ten nie stwierdził naruszenia prawa podczas podejmowania uchwały nr [...] Zebrania Wiejskiego Sołectwa C. z dnia [...] w sprawie wyboru Rady Sołeckiej.
W odpowiedzi na tę skargę Burmistrz B. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego.
Podstawą prawną wniesienia skargi na kwestionowaną przez P.G. uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] jest art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Brzmienie przywołanego unormowania nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga na powyższą uchwałę powinna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.
W niniejszej sprawie wymóg ten nie został zachowany. Fakt niepoprzedzenia skargi wezwaniem został bowiem potwierdzony przez organ w odpowiedzi na skargę, a równocześnie w aktach administracyjnych brak jest pisma P.G., które mogłoby zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia. Tym samym należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga została złożona bez zachowania wymaganego prawem trybu, a skoro tak, okoliczności sprawy uzasadniały jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.