Uzasadnienie
Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], orzekł o utracie przez M. B. (dalej w skrócie: "skarżący") statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2016 r., na okres 120 dni z powodu nie podjęcia zaproponowanej mu formy pomocy, oraz nadał temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie z dnia 8 września 2017 r., w którym wyjaśnił, że nie podjął pracy zgodnie z ofertą zatrudnienia na stanowisku hydraulika, ponieważ po zgłoszeniu się do pracodawcy otrzymał skierowanie na badanie lekarskie, którego wykonanie było uzależnione od uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł. Skarżący jako osoba bezrobotna bez prawa nie dysponował taką kwotą, dlatego zwrócił się do przyszłego pracodawcy z prośbą sfinansowanie badań, ten jednak nie udzielił mu wsparcia finansowego tylko się "uśmiechnął". Wcześniej skarżący również ze skierowania organu podjął zatrudnienia na dwa miesiące jako hydraulik i wówczas miał badania zrobione za darmo. Akcentował, że nie posiada telefonu, bo nie stać go na jego opłacenie, stąd też w organie i u pracodawcy podał numer telefonu swojego ojca, z którego nie w pełni korzysta.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 8 oraz ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645, dalej "ustawa"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda[...] powołał się na to, że jednym z podstawowych obowiązków bezrobotnego jest obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia do podjęcia pracy (art. 33 ust. 3 ustawy). Według art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dla dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3 tej ustawy.
Z akt sprawy wynika, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 19 listopada 2013 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, posiada wykształcenie zasadnicze zawodowe i zawód wyuczony - hydraulik. W dniu 3 sierpnia 2016 r. otrzymał skierowanie do pracy na tym stanowisku w A w W. (dalej w skrócie "pracodawca"). Jednocześnie wyznaczono datę kolejnej wizyty w Urzędzie Pracy i zwrotu skierowania na dzień 5 sierpnia 2016 r. W wyznaczonym terminie skarżący zwrócił skierowanie, na którym pracodawca umieścił adnotację, że zostanie zatrudniony z dniem 8 sierpnia 2016 r. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 r. pracodawca poinformował organ zatrudnienia, iż skarżący odebrał skierowanie na badanie lekarskie, ale nie przedstawił wyniku tych badań i nie zgłosił się do pracodawcy oraz nie odbiera telefonu. W dniu 19 sierpnia 2016 r. skarżący stawił się na wezwanie organu zatrudnienia i wyjaśnił, że dnia 10 sierpnia 2016 r. zgłosił się do lekarza w Przychodni Lekarskiej na ul. [...] w C., celem wykonania badań lekarskich.
Lekarz poinformował go, że musi ponieść ich koszt w wysokości 100 zł. i załączył do akt zaświadczenie lekarskie z dnia 10 sierpnia 2016 r., wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych, z którego wynika, że zgłosił się do lekarza i uzyskał w tym dniu poradę lekarską. Zdaniem organu odwoławczego, skoro po otrzymaniu skierowania do pracy, bezrobotny zobowiązany jest poinformować organ zatrudnienia o podjęciu lub niepodjęciu zatrudnienia, to w przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających podjęcie zatrudnienia, obowiązkiem takiej osoby jest bezzwłoczne powiadomienie o nich organu zatrudnienia.
Co więcej uznał, że oświadczenie skarżącego dotyczące braku środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów badań lekarskich nie jest wiarygodne, albowiem pracodawca wyjaśnił, że po dostarczeniu przez pracownika dokumentów potwierdzających wykonanie badań lekarskich zwraca poniesione koszty (pismo pracodawcy z dnia 22 sierpnia 2016 r.). Tymczasem skarżący jako osoba bezrobotna, pozostająca w takim rejestrze, powinien dołożyć wszelkich starań celem podjęcia zatrudnienia i poprawy swojej sytuacji materialnej, czego nie uczynił rezygnując z podjęcia zaproponowanej mu pracy, na którą wcześniej wyraził zgodę.
Skarżący nie zgodził się z treścią wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wskazał, że pozbawiono go statutu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2016 r., w sytuacji, gdy z oświadczenia pracodawcy wynikało, że ma być zatrudniony z dniem 8 sierpnia 2016 r. Ponownie wyjaśnił, że udał się do lekarza wraz ze skierowaniem na badania, jednakże po uzyskaniu informacji, iż będzie musiał uiścić kwotę 100 zł. nie poddał się tym badaniom, albowiem nie dysponował taką kwotą. Powtórzył, że zwrócił się do pracodawcy o zaliczkę na przeprowadzenie badań, jednakże pracodawca nie uwzględnił jego prośby. Dodał także, iż twierdzenie pracodawcy, że próbował się skontaktować z nim telefonicznie jest niezgodne z prawdą, albowiem od 2 lat nie posiada telefonu. Podniósł, że już wcześniej był u tego samego pracodawcy, który go nie przyjął, tylko podpisał zaświadczenie, że już nie potrzebuje pracownika.
Mimo to ponownie otrzymał skierowanie jeszcze raz do tego samego pracodawcy. Na końcu skargi podał, że jest w stanie poddać się badaniu wiarografem na okoliczność udowodnienia prawdziwości składanych przez niego oświadczeń.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2016 r., na okres 120 dni.
Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Art. 67 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Przepis ten nie rodzi wprawdzie jakichkolwiek roszczeń po stronie potencjalnych uprawnionych, lecz niewątpliwie stanowi wyraz wysokiej rangi, jaką prawodawca konstytucyjny nadał ochronie prawa do zabezpieczenia społecznego osób bezrobotnych.
Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwości uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. W myśl art. 140 k.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniesienie odwołania przenosi, zatem na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy już rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Przy czym należy podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, wynikającą z treści art. 15 i art. 138 k.p.a., organ odwoławczy nie może się ograniczyć wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę.
Rozstrzygnięcie to polega na ponownym rozpoznaniu sprawy merytorycznie w jej całokształcie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji. Organ odwoławczy musi ocenić, czy na tle określonego stanu faktycznego organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Ponadto, obowiązany jest rozpatrzyć wszystkie okoliczności podniesione w odwołaniu i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Posiada także, zgodnie z art. 136 k.p.a. uprawnienie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.
Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że złożenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje sprawę a nie odwołanie (wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r. o sygn. akt II FSK 658/08, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, CBOSA). Powyższe pozwala na przyjęcie stwierdzenia, że organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją.
W rozpatrywanej sprawie, organ drugiej instancji nie przeprowadził należycie postępowania odwoławczego, gdyż zarówno nie rozważył wszystkich zarzutów odwołania, jak i nie rozpoznał merytorycznie sprawy w jej w całokształcie.
Zaskarżona decyzja narusza zatem przepisy prawa procesowego w tym w szczególności w art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 136 k.p.a. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza bowiem jedynie stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone.
W myśl zasady ustrojowej dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni bowiem kompetencje zarówno merytoryczne, jak i kontrolne. Organ odwoławczy uwzględnia zatem stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, rozszerzając ewentualnie granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji uległy zmianie oraz te, które w świetle np. zmienionych przepisów prawa, mają znaczenie prawne.
Niesporne jest w sprawie, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, zwanej dalej jak dotychczas w skrócie: "ustawa").
Stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Organ zatrudnienia dokonując wezwania bezrobotnego do stawiennictwa weryfikuje jego gotowość do pracy, lecz dopiero jego niestawiennictwo bez wskazania uzasadnionej przyczyny w wymaganym terminie może spowodować wszczęcie odrębnego postępowania w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego, na określony okres.
Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3, tj.:
- a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,
- b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,
- c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.
Warunkiem zastosowania przez organ art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy jest wykazanie, że bezrobotny odmówił przyjęcia propozycji pracy, która była pracą odpowiednią, i że odmowa ta była bezzasadna. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że oprócz konieczności wykazania, że proponowana bezrobotnemu praca czy też forma pomocy jest odpowiednia, organy administracji zobowiązane są także do badania zasadności odmowy przyjęcia tego zatrudnienia. Odmowę przyjęcia propozycji zatrudnienia należy uznać za uzasadnioną, jeżeli była oparta na obiektywnych przesłankach i usprawiedliwiona.
Oczywistym uzasadnieniem ustanowienia takiej sankcji jest konieczność zapobieżenia nadużywaniu przez osoby zarejestrowane jako bezrobotne swych uprawnień do korzystania ze świadczeń związanych ze statusem bezrobotnego w sytuacji, gdy osoby te unikają kontaktu z urzędem pracy w związku z niezgłoszonym temu urzędowi wykonywaniem pracy zarobkowej lub z innych powodów. Interpretując zatem przepisy prawa materialnego związane z pozbawieniem statusu bezrobotnego w związku z niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy należy mieć na względzie zarówno potrzebę ochrony interesu społecznego przed nadużywaniem uprawnień związanych ze statusem bezrobotnego, jak i ochronę praw osób bezrobotnych, które powinny być objęte opieką Państwa jako pozostające w trudnej sytuacji życiowej - zgodnie z konstytucyjnymi zasadami solidarności społecznej i prawa do zabezpieczenia społecznego.
Z dokonanej przez Sąd analizy akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 3 sierpnia 2016 r. otrzymał skierowanie do pracy na stanowisku hydraulika i zgłosił się do pracodawcy oraz uzyskał od niego skierowanie na badania lekarskie. Wyznaczono mu również datę kolejnej wizyty w Urzędzie Pracy i zwrotu skierowania na dzień 5 sierpnia 2016 r. W wyznaczonym terminie skarżący zwrócił skierowanie, na którym pracodawca umieścił adnotację, że zostanie zatrudniony z dniem 8 sierpnia 2016 r. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 r. pracodawca poinformował organ zatrudnienia, iż skarżący odebrał skierowanie na badanie lekarskie, ale nie przedstawił wyniku tych badań i nie zgłosił się do pracodawcy oraz nie odbiera telefonu.
W dniu 19 sierpnia 2016 r. skarżący stawił się na wezwanie organu zatrudnienia i wyjaśnił, że dnia 10 sierpnia 2016 r. zgłosił się do lekarza w Przychodni Lekarskiej na ul. [...] w C., celem wykonania badań lekarskich. Lekarz poinformował go, że musi ponieść ich koszty w wysokości 100 zł. i załączył do akt zaświadczenie lekarskie z dnia [...] r., wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych, z którego wynika, że zgłosił się do lekarza i uzyskał w tym dniu poradę lekarską.
Zdaniem organu odwoławczego, skoro po otrzymaniu skierowania do pracy skarżący był zobowiązany poinformować organ zatrudnienia o podjęciu lub niepodjęciu zatrudnienia, a w przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających podjęcie zatrudnienia, jego obowiązkiem było powiadomienie o nich organu zatrudnienia. Organ ten uznał, że oświadczenie skarżącego dotyczące braku środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów badań lekarskich nie jest wiarygodne, albowiem pracodawca wyjaśnił, że po dostarczeniu przez pracownika dokumentów potwierdzających wykonanie badań lekarskich zwraca poniesione koszty.
Zdaniem składu orzekającego, brak jest dowodów, aby kwestionować twierdzenia skarżącego zawarte w treści odwołania, a następnie w treści skargi, z których wynika, że skarżący nie zrezygnował z badania lekarskiego, co więcej poinformował o tym pracodawcę, a nawet podjął odpowiednie kroki w celu ich przeprowadzenia, bowiem stawił się w dniu 10 sierpnia 2016 r. u lekarza wykonującego takie badania i została mu udzielona porada lekarska oraz otrzymał informację o konieczności uiszczenia kwoty 100,- zł. za przeprowadzenia tychże badań.
W takiej sytuacji po stronie skarżącego nie było braku woli czy też zaniechania wykonania badań lekarskich, ale istniała obiektywna przeszkoda w postaci braku środków finansowych na ich przeprowadzenie. Organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę również niczym nie potwierdzone deklaracje pracodawcy i rozważyć sytuację, w której skarżący nie zostałby zakwalifikowany do zaproponowanej mu pracy, co jest wysoce prawdopodobne z uwagi na przebywanie na świadczeniu rehabilitacyjnym w powodu przebytego wcześniej urazu, na co wskazuje dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych (orzeczenia lekarzy orzeczników ZUS z dnia: [...] r. i [...] r., historia choroby z poradni urazowej, informacja o przebytej rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej ZUS - wszystkie karty bez numerów).
Jak już wyżej wskazano, niepodjęcie po skierowaniu formy pomocy określonej w ustawie pociąga za sobą, w myśl art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy, pozbawienie statusu bezrobotnego, od następnego dnia po dniu skierowania.
Trzeba mieć jednak na uwadze, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie, stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Takich kroków zaś w niniejszej sprawie nie podjęto.
Nie sposób bowiem nie zauważyć, że organ II instancji nie wyjaśnił w sposób dostateczny kwestii posiadania przez skarżącego środków finansowych na przeprowadzenie badań lekarskich oraz faktu, kiedy zwrócił się on do pracodawcy o udostępnienie tych środków, skoro skierowanie na badanie uzyskał w dniu 8 sierpnia 2016 r., co niespójne jest z datą pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2016 r.
W rozumowaniu organu odwoławczego brak jest logiki, albowiem pracodawca zwróciłby skarżącemu koszty, o ile ten ostatni je poniesie i zostanie dopuszczony do wykonywania pracy na stanowisku hydraulika, ale jest to zdarzenie przyszłe i nie pewne. Zobowiązanie do ponoszenie w tej sytuacji wydatków i nakładanie takiego obowiązku na skarżącego wówczas, gdy nie jest on w stanie ich ponieść, bo nie posiada środków finansowych, nie da się pogodzić z zasadą wyrażoną w art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, która stanowi wyraz wysokiej rangi, jaką prawodawca konstytucyjny nadał ochronie prawa do zabezpieczenia społecznego osób bezrobotnych. Za niezrozumiałe przyjdzie uznać ustalenia, że to sam pracodawca zobowiązał się zwrócić skarżącemu poniesione koszty badań lekarskich, na co wskazuje analiza akt administracyjnych (por. treść oświadczenia pracodawcy z dnia 22 sierpnia 2016 r. "po dostarczeniu badań (...) przyszłego pracownika zwracam koszty badań lekarskich").
Natomiast z treści oświadczeń skarżącego wynika, że ten sam pracodawca już drugi raz oferuje mu propozycję pracy zgłoszoną do organu zatrudnienia, zatem nie sposób uznać, że to pierwszy raz osoba bezrobotna korzysta z takiej oferty u danego, konkretnego pracodawcy. Koniecznym w tym zakresie było zweryfikowanie stanowiska pracodawcy, celem uwiarygodnienia stosowanych przez niego procedur związanych ze składaniem ofert zatrudnienia do organu I instancji, w tym również wobec skarżącego, bowiem samo przywołane pismo pracodawcy nie jest takim zobowiązaniem.
Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę (por. treść przywołanego już wcześniej art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie oraz nakłada obowiązek rozpoznania wszystkich żądań, wniosków i zarzutów, a także ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji). Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być zawarte także w odwołaniu, dlatego obowiązkiem organu odwoławczego jest przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji.
Co więcej, organ odwoławczy, którego rola i obowiązki procesowe zostały powyżej jasno nakreślone, nie może arbitralnie orzekać z pominięciem jednej z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego - zasady prawdy obiektywnej, bez wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, bez jakiegokolwiek konstruktywnego ustosunkowania się do podstawowych zarzutów odwołania i z pominięciem obowiązujących w tym zakresie wyżej powołanych przepisów ustawy.
Wskazane zaniechania powodują brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei stanowi o naruszeniu przepisów proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Bezsprzecznie bowiem w sytuacji gdy, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, nie został należycie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego zastosowaną przez organ.
W okolicznościach niniejszej sprawy, należało przyjąć, że co najmniej przedwczesne było zastosowanie wobec skarżącego sankcji wynikającej z przepisu art. 33 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 33 ust. 3 lit. a) i ust. 4ca ustawy.
Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu, zwłaszcza korzystając z uprawnień określonych art. 136 k.p.a., podjąć wszelkie niezbędne działania do dokładnego wyjaśnienia faktycznego sprawy uwzględniając wskazane powyżej okoliczności. Następnie dokona oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., tak aby mógł bezspornie wykazać, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 33 ust. 4 pkt 8 i ust. 4ca w związku z ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy.
Z przytoczonych względów, Sąd, uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.