Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lipca 2017 r. J.W. wniósł o zwolnienie od "kosztów związanych z wniesieniem skargi" oraz o ustanowienie radcy prawnego, celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku.
Następnie, w dniu 1 sierpnia 2017 r. skarżący nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oświadczył, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z niepełnosprawną matką, nad którą sprawuje opiekę i pobiera w związku z tym specjalny zasiłek opiekuńczy, w kwocie 520 zł. Równocześnie zadeklarował, że posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 1,25 ha. Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Nadto wywiódł, iż jego matka pobiera emeryturę, w kwocie 1.450 zł miesięcznie, która jednak jest obciążona zajęciem komorniczym, w wysokości 400 zł.
Odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 14 sierpnia 2017 r.) skarżący nadesłał decyzję o przyznaniu mu specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz kopię wyciągu bankowego obrazującego wysokość emerytury pobieranej przez jego matkę (kwota netto 1.069 zł). Przedstawił nadto kopie dokumentów potwierdzających koszty obciążające jego gospodarstwo domowe z tytułu opłat za energię elektryczną, wodę oraz wywóz odpadów.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w pogotowiu opiekuńczym, a więc dotycząca materii z zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżący jest w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko to koresponduje z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 grudnia 2016 r. - karta nr 1 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku J.W. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z jego oświadczeń wynika bowiem, iż nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Nadesłane przezeń w toku postępowania dokumenty źródłowe potwierdzają przy tym, że jedynym źródłem dochodu jest dlań specjalny zasiłek opiekuńczy przyznany z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką, w kwocie 520 zł, z kolei matka wnioskodawcy jest osobą w podeszłym wieku, niepełnosprawną w stopniu znacznym i pobiera emeryturę w wysokości netto 1.069 zł. Dodatkowo warto mieć w polu widzenia, że skarżącego obciąża relatywnie wysokie zadłużenie (co potwierdza zawiadomienie o wszczęciu egzekucji dołączone do akt innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. II SA/Gl 767/16, gdzie w przeszłości również ubiegał się o przyznanie prawa pomocy).
Mając na względzie zaprezentowane wyżej okoliczności uznano, iż wnioskodawca i jego matka znajdują się w niewątpliwie trudnej sytuacji materialnej i życiowej, a dochód netto przypadający na ich gospodarstwo domowe nie pozwala na dokonanie oszczędności umożliwiających opłacenie radcy prawnego bez uszczerbku dla ich koniecznych potrzeb. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.