Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej przez E.D. z dniem 3 listopada 2014 r.
Powyższa decyzja Wojewody wraz z pouczeniem, że skargę od niej można wnieść – za pośrednictwem organu odwoławczego – w terminie 30 dni od daty doręczenia – skarżąca odebrała w dniu 20 października 2016 r.
Tym samym termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 21 listopada 2016 r. Natomiast skarżąca pismem złożonym w dniu 17 listopada 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w K., który w dniu 22 listopada 2016 r. przekazał ją do Wojewody [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). Natomiast art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowym wypracowane jest stanowisko, że w przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej organ ten powinien przekazać sprawę właściwemu organowi. W takiej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ na adres organu właściwego. Wobec tego należy przyjąć, że skarga złożona została w dniu przekazania jej przez organ pierwszej instancji organowi drugiej instancji (tj. 22 listopada 2016 r.), a zatem wniesiona została przez skarżącą z uchybieniem przewidzianego do tego terminu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.