Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta G. przez Zastępcę Kierownika Działu Profilaktyki i Pomocy Dziecku i Rodzinie Ośrodka Pomocy Społecznej w G. nr [...] z dnia [...] r. odmawiającą umorzenia postępowania w sprawie opłaty za pobyt w pieczy zastępczej S. D. W. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opisaną wyżej decyzję. Natomiast dnia 6 maja 2016 r. złożyła w tut. Sądzie wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wskazała swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną oraz to, że jest zarejestrowana jako bezrobotna.
Mając na względzie te okoliczności skarżąca oparła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na "fakcie realnego zagrożenia ważnego interesu strony". Zdaniem wnioskodawczyni wykonanie decyzji spowodowałoby znaczne pogorszenie jej zdolności finansowych. In fine skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji stwarza dla niej konkretne zagrożenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wynika z cytowanego wyżej przepisu, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym powyższe przesłanki, mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, Lex nr 551927). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. Paweł Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122).
Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Niewątpliwie wykonaniu podlegają akty ustalające dla adresatów nakazy lub zakazy powinnego zachowania bądź akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że będąca przedmiotem rozpoznawanego wniosku decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie umorzenia postępowania w sprawie opłaty za pobyt w pieczy zastępczej nie nadaje się do wykonania. Decyzja ta nie jest dla skarżącej źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny czy też przymusowy, a jedynie wywołuje skutki procesowe, polegające na dalszym prowadzeniu wszczętego postępowania. Wbrew wywodom skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie więc miało wpływu na jej sytuację finansową.
Argumentacja skarżącej do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji byłaby aktualna w stosunku do orzeczenia, którego przedmiotem byłoby np. ustalenie opłaty za pobyt syna w pieczy zastępczej. Taka decyzja nadawałaby się bowiem do wykonania i w razie jej wykonania spowodowałaby zmianę w sytuacji finansowej strony. Trzeba jednak wskazać, że taka decyzja nie została wydana przez organ I instancji, nie była także przedmiotem rozważań organu II instancji ani przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Ewentualna decyzja wydana w takim przedmiocie będzie podlegała osobnemu trybowi odwoławczemu, w tym możliwości skierowania skargi do sądu z wnioskiem o wstrzymanie nowej decyzji.
Skoro zatem zaskarżone rozstrzygnięcie z uwagi na swój charakter nie podlega wykonaniu, zatem brak jest podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.