Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. przyznał K.T. dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł miesięcznie na okres od [...] do [...]. Rozstrzygnięcie to wydano na podstawie art. 2-8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że wnioskodawca spełnia warunki wymagane do przyznania dodatku i przedstawił szczegółowe wyliczenie wysokości tego świadczenia.
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które rozpatrywało sprawę na skutek odwołania wnioskodawcy, kwestionującego wysokość przyznanego świadczenia, co wynika z treści uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 5.07.2012 r., sygn. akt IV SA/GL 894/11, dotyczącego kwestii terminowości wniesionego odwołania. Kolegium ponownie przedstawiło dane liczbowe dotyczące kwestii dochodowych oraz wydatków mieszkaniowych z uwzględnieniem powierzchni lokalu zajmowanego przez stronę oraz powierzchni normatywnej i wyliczyło wysokość dodatku mieszkaniowego zgodną z ustaleniami organu I instancji. Dlatego też decyzję tę uznało za prawidłową. Podkreśliło przy tym, że zgodnie z art. 6 ust. 10 powołanej ustawy wysokość dodatku, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać z zastrzeżeniem ust. 11, 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię lokalu lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych na lokal, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Wbrew stanowisku strony wysokość dodatku nie musi więc stanowić 70 % ponoszonych wydatków mieszkaniowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.T. uznał przyznany mu dodatek za zaniżony z powodu działań pracowników organów administracyjnych i osób trzecich. Osobiście zna przy tym osoby, które przy wyższym dochodzie i lepszych warunkach mieszkaniowych otrzymują wyższy dodatek.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej odbywa się wyłącznie w kryteriach legalności, a więc pod względem zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Tymczasem zaskarżona decyzja całkowicie odpowiada wymogom prawa materialnego i procesowego. W toku przeprowadzonego postępowania organy zebrały odpowiedni materiał dowodowy, pozwalający na ocenę uprawnień skarżącego do dodatku mieszkaniowego i na podstawie tego materiału poczyniły szczegółowe ustalenia, które uzewnętrzniły w motywach swoich decyzji. Względem tych ustaleń skarga nie stawia żadnych konkretnych i racjonalnych zarzutów, w związku z czym Sąd z urzędu sprawdził ich poprawność, w tym i sposób wyliczenia wysokości dodatku nie stwierdzając jakichkolwiek nieprawidłowości. Merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zostało wydane w oparciu o właściwe przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i rozporządzeniu wykonawczym, przewidujących dokładne regulacje, według których określa się rozmiar kwotowy uprawnienia do dodatku mieszkaniowego.
Nie jest on zależny wyłącznie od dochodowości gospodarstwa domowego i stanu technicznego lokalu, ale również od rozmiaru lokalu i wysokości ponoszonych na niego wydatków. Nie jest zatem wykluczone pobieranie wyższego dodatku przez osoby z większymi dochodami od skarżącego, co czyni chybionym odnośny zarzut jego skargi. Trafnie również wskazał organ odwoławczy, że art. 6 ust. 10 cyt. ustawy wyznacza górny pułap wysokości dodatku, a nie jego obligatoryjny wymiar. Także zarzucane w skardze niewielkie opóźnienie w wydaniu decyzji II instancji nie miało wpływu na wynik sprawy. Pozostałe gołosłowne uwagi natury personalnej podnoszone przez skarżącego są bezskuteczne z punktu widzenia funkcji kontrolnej pełnionej przez sądy administracyjne.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
sw