Uzasadnienie
W piśmie z dnia 10 listopada 2014 r. J. i J.W., reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego P.M., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...], ustalającą opłatę za pobyt dziecka S.W. w placówce pieczy zastępczej za okres: od 18 października 2013 r. do 31 października 2013 r. w wysokości 1.861,52 zł, od 1 listopada 2013 r. do 31 marca 2014 r. w wysokości 4.121,95 zł miesięcznie oraz od 1 kwietnia 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r. w wysokości 4.070,39 zł miesięcznie.
Następnie w dniu 20 marca 2015 r. pełnomocnik skarżących złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Pełnomocnik stwierdził, że w dniu 12 marca 2015 r. skarżący otrzymali upomnienia wzywające ich do zapłaty kwoty ponad 67.000 zł obliczonej na podstawie powyższych decyzji. Jednocześnie wskazał, iż skarżący nie posiadają takiej kwoty, natomiast jej egzekucja z wynagrodzenia za pracę pozbawi ich jedynego źródła utrzymania i uniemożliwi wypełnianie ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego wobec córki – S.W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
Regulacja prawna powyższego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, wskazuje, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Tymczasem wniosek pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik podniósł jedynie, że skarżący nie dysponują wystarczającymi środkami finansowymi aby uiścić kwotę ponad 67.000 zł z tytułu opłat za pobyt ich dziecka w placówce pieczy zastępczej natomiast egzekucja tej kwoty pozbawi ich jedynego źródła utrzymania i zarazem uniemożliwi wypełnianie obowiązku alimentacyjnego względem S.W. Pełnomocnik nie przedłożył jednak żadnych dokumentów pozwalających ocenić sytuację finansową skarżących. Jednocześnie z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika, aby istniały dodatkowe przesłanki do uwzględnienia wniosku, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę, w szczególności brak jest aktualnego zaświadczenia o dochodach i wydatkach skarżących.
Należy wskazać, że niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Poza tym dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony.
Lakoniczne uzasadnienie wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14, LEX nr 1519096).
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.