Uzasadnienie
Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. decyzją z dnia [...] nr [...] zmienił własną decyzję z dnia [...] w sprawie wpisania do rejestru zabytków województwa katowickiego pod numerem [...] Zespołu uzdrowiskowego w J. przy ulicy [...].
Pismem z dnia [...] R.K. i I.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powołaną na wstępie decyzję organu I instancji z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę organ pełnomocnik organu podkreślił, że skarżący nie wnieśli odwołania od zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zatem skargę można wnieść wyłącznie na orzeczenie organu II instancji.
Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest decyzja organu I instancji z dnia [...] nr [...], od której skarżącym przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Ministra Kultury i Sztuki w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji za pośrednictwem organu wydającego decyzję, o czym skarżący zostali pouczeni.
Z powyższego wynika, iż rozstrzygnięcie, które skarżą I.K. i R.K. jest rozstrzygnięciem, od którego przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania, który nie został wniesiony. Tym samym decyzja organu I instancji nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.