Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] nakładającą na M.N. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Rozstrzygnięcie to zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zostało skutecznie doręczone do rąk adresata w dniu [...], co wynika z dowodu doręczenia przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy.
Pismem z dnia [...], nadanym przez pełnomocnika strony w tym samym dniu zaskarżono wyżej omówioną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarga ta została prawidłowo skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten postanowieniem z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1228/11 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach wobec zmiany przepisów regulujących właściwość miejscową sądów administracyjnych przy rozpoznawaniu niektórych spraw z zakresu właściwości Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...] (piątek). Tymczasem skarga została nadana przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] (data stempla pocztowego na kopercie). W niniejszej sprawie nie miała zastosowania regulacja art. 83 § 2 P.p.s.a. zgodnie z którą jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ostatni bowiem dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi upłynął z dniem [...], przypadającego na piątek, który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., skargę, jako spóźnioną, należało odrzucić.
O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.