Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. Starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego radcy prawnego. Następnie pismem z dnia 21 listopada 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła dla A.P. radcę prawnego w osobie J.J.
Pismem z dnia 13 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte.
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A.P. na czynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w przedmiocie odmowy wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej.
W dniu 15 maja 2015 r. radca prawny J.J. wniósł skargę kasacyjną od wydanego w sprawie orzeczenia, zawierając w jej treści również wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 8 września 2015 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Podstawą zasądzenia opłaty są stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem".
Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. a – b tego przepisu, wynosi 240 zł. Natomiast stawka minimalna w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia). Ponadto, według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał radcy prawnemu J.J., za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł oraz za wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości 120 zł, a zatem łączną kwotę 360 zł, którą należało powiększyć o 23 % podatku VAT, czyli o kwotę 82,80 zł.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, należało stwierdzić, jak w sentencji.