Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz Miasta T. zobowiązał Z.Ś. do zwrotu należności z tytułu wydatków poniesionych przez Gminę T. na opłatę pobytu W.S. w Domu Pomocy Społecznej w D. za okres od 10 września 2011 r. do 31grudnia 2013r.
Z. Ś. wniósł odwołanie od tej decyzji.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy powyższą decyzję I instancji określając jednak, że odwołanie wniósł T.Ś., i że to on jest zobowiązany do zwrotu przedmiotowych należności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T.Ś. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że decyzja I instancji dotyczy jego brata Z. Organ odwoławczy przyłączył się do wniosku skargi wyjaśniając przy tym, że nie mógł zastosować autokontroli, gdyż musiałby stwierdzić nieważność swojej decyzji, rozpatrzyć odwołanie Z. Ś. i utrzymać w mocy decyzję
I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja z oczywistych względów nie może się ostać w obrocie prawnym. Zachodzi bowiem podstawa nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 4 kpa, gdyż decyzję skierowano do osoby nie będącej stroną w sprawie, co organ odwoławczy zresztą przyznaje w odpowiedzi na skargę. Popełnionego przez ten organ błedu nie można przy tym potraktować jako oczywistej pomyłki w rozumieniu art. 113 § 1 kpa. Przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji powoduje, że Sąd nie może odnosić się do meritum sprawy. Należeć to będzie do organu odwoławczego, który rozpatrzy odwołanie Z.Ś. Nie jest w tym względzie wiążące stanowisko z odpowiedzi na skargę co do konieczności utrzymania w mocy decyzji
I instancji.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.