Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. S. P. i M. P. wystąpili do Urzędu Miasta w W. z wnioskiem o zwrot kosztów za wydaną kartę pojazdu samochodu marki: [...] o numerze rejestracyjnym [...].
Starosta [...] w piśmie z dnia [...] r. nr [...], odmówił uwzględnienia powyższego żądania. Poinformował w nim, że opłata została pobrana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), a zatem na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wskazał także na brak wyraźniej podstawy, w oparciu o którą możliwe byłoby wypłacenie z budżetu powiatu prawidłowo pobranej kwoty.
W piśmie tym została zawarta informacja o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w tym również, że przed złożeniem skargi w terminie 14 dni od podjęcia tego pisma należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało doręczone w dniu 15 lipca 2010r., co wynika z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach administracyjnych
Pismem datowanym na dzień [...] r., złożonym w siedzibie organu w dniu 12 sierpnia 2010 r., M. P. i S. P. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, wyrażając przekonanie, iż należy im się zwrot części opłaty za kartę pojazdu, uiszczonej w kwocie 500 zł.
Odpowiedzi na to wezwanie organ udzielił pismem z dnia [...] r., w którym podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] r.
Pismem z dnia 22 września 2009 r. (data wpływu do organu) S. P. i M. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Starosty [...] dotyczącą odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Zaznaczyli, że w innych miastach Województwa [...] nadpłacona z tego tytułu kwota jest zwracana.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Zdaniem organu skarżący nie zachowali terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ pismo organu z dnia [...] r. zostało doręczone na adres skarżących w dniu 15 lipca 2010 r., natomiast w dniu 12 sierpnia 2010 r., a zatem po terminie, skarżący wystąpili do Starostwa Powiatowego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Ponadto organ podtrzymał dotychczasową argumentację o braku podstaw do zwrotu części pobranej kwoty za wydanie karty pojazdu. W obszernym uzasadnieniu wskazał m.in. na odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04, utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 lipca 2003 r. i skutki tego odroczenia dla orzecznictwa sądowego w świetle orzeczeń Sądu Najwyższego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. Lex nr 341207, ONSAiWSA 2008/2/21) wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Stanowisko organu w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi zatem czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie Starosta [...] w piśmie z dnia [...] r. nr [...] zajął stanowisko w sprawie zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu samochodu o numerze rejestracyjnym [...]. Pismo to, zawierające informację o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni, zostało doręczone w dniu 15 lipca 2010 r. Należy zatem uznać, że właśnie w tym dniu skarżący dowiedzieli się o czynności tego organu w przedmiotowej sprawie. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał więc w dniu 29 lipca 2010r. Tymczasem, skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na dzień [...] r., złożonym w siedzibie organu w dniu 12 sierpnia 2010 r., a więc po upływie wskazanego ustawowego 14 – dniowego terminu.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a jest bezskuteczne. Natomiast brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.