Uzasadnienie
W dniu 24 stycznia 2018 r. M. K. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W treści tego formularza oświadczył, że uskarża się na poważne problemy zdrowotne, gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości, jest osobą bezrobotną i obciążą go zadłużenie czynszowe na kwotę około 10.000 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Na wstępie należy odnotować, że przedmiotem skargi M. K. jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie zasiłku okresowego z pomocy społecznej. Skarżący korzysta więc w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. i dlatego jego wniosek w tym zakresie jest od samego początku bezprzedmiotowy, a jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 25 stycznia 2018 r. - karta nr 21 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku strony o ustanowienie adwokata należy wskazać, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie, jego trudną sytuację materialną i życiową potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych innej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy o sygn. IV SA/Gl 1161/17, w zakresie której niedawno także ubiegał się o przyznanie prawa pomocy, a jego wniosek został uwzględniony postanowieniem wydanym w dniu 5 stycznia 2018 r. (czyli niecały miesiąc temu). Z dokumentów tych wynika mianowicie, że wyżej wymieniony uskarża się na poważne problemy zdrowotne, jest osobną niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (vide: orzeczenie z dnia 24 sierpnia 2017 r.), zamieszkuje w lokalu, na który nie ma umowy najmu i utrzymuje się ze wsparcia swego wuja oraz z pomocy społecznej (patrz: kwestionariusz aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 26 i 31 lipca 2017 r. i kopia decyzji z dnia [...] o przyznaniu mu zasiłku stałego na okres od 1 sierpnia 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r., w kwocie 604 zł miesięcznie). Brak jest przy tym okoliczności, które mogłyby wskazywać, aby opisana wyżej trudna sytuacja wnioskodawcy miała ulec w ostatnim czasie poprawie.
Mając na uwadze powyższe należało uznać, iż skarżący wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie wygenerować środków pozwalających na opłacenie adwokata, bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.