Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., Gmina K. "zastępowana przez Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K." wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], mocą której uchylono w całości decyzję z dnia [...] r. nr [...]; nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Dyrektora Zarządu Ulic i Mostów w K.. Jednocześnie organ odwoławczy umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Należało w punkcie wyjścia odnotować, że w myśl art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania aktu administracyjnego. W odmiennym przypadku dopuszczenie organu do udziału w sprawie nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie.
Powyższe spostrzeżenia odnoszą się także do Dyrektora Zarządu Ulic i Mostów w K. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K..
Konkludując, żaden przepis prawa nie przyznaje uprawnienia organowi pierwszej instancji do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r. sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX nr 46440, zob. także uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994/1/3). Należało nadto w tym miejscu przytoczyć tezę innego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym odnotowano, że: 1. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego;
2. Gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, LEX nr 171164).
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. O zwrocie poniesionego w tej sprawie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a i § 2 P.p.s.a.