Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł o oddaleniu sprzeciwu.
Następnie, w dniu 19 kwietnia 2018 r., A. W. złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż żąda zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu powołał się na brak wiedzy prawniczej koniecznej do obrony swoich interesów oraz na wyjątkowo trudną sytuację materialną. Równocześnie oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnim synem, nad którym sprawuje wyłączną opiekę i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (zamieszkuje w lokalu komunalnym).
Jako dochód swojego gospodarstwa domowego wnioskodawca zadeklarował alimenty na syna (350 zł), świadczenie wychowawcze (500 zł), zasiłek rodzinny (124 zł) oraz dodatek mieszkaniowy (336,27 zł), z kolei wśród obciążających go kosztów utrzymania wymienił czynsz (460,84 zł), uiszczane co dwa miesiące opłaty: za energię elektryczną (około 150 zł) i za gaz (około 70 zł), a nadto koszty zakupu żywności wg diety związanej z dolegliwościami zdrowotnymi (350 zł), jak również żywności zwykłej. Dodatkowo skarżący powołał się na zaległości płatnicze z tytułu alimentów na jego pozostałych dwoje dzieci.
Rozpoznając niniejszy wniosek uwzględniono nadto ustalenia dokonane w zakresie innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. akt IV SA/Gl 1015/17, gdzie A. W. niedawno także ubiegał się o przyznanie prawa pomocy, a jego wniosek został uwzględniony przez starszego referendarza sądowego postanowieniem wydanym w dniu 16 stycznia 2018 r. W sprawie tej wnioskodawca przedłożył mianowicie kopie aktualnych decyzji administracyjnych o przyznaniu mu dodatku mieszkaniowego wraz z ryczałtem, świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko i zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem. Przedstawił również kopię potwierdzenia przelewu dotyczącego alimentów na syna, otrzymanych w grudniu 2017 r., w kwocie 350 zł, a także kopię decyzji z dnia [...] mocą której przyznano mu zasiłek celowy, w kwocie 528 zł w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania".
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem sprzeciwu A. W. jest decyzja administracyjna wydana w zakresie zasiłku celowego z pomocy społecznej. Wnioskodawca jest więc w niniejszej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 2 maja 2018 r. - karta nr 116 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Wychowuje przy tym samotnie małoletniego syna, zaś wspomniana wyżej, wyczerpująca dokumentacja źródłowa, którą przedstawił w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1015/17 potwierdza, że jedynym źródłem utrzymania ich gospodarstwa domowego są alimenty w kwocie 350 zł miesięcznie oraz cały szereg świadczeń z zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej.
Skoro przy tym brak jest okoliczności mogących wskazywać, aby niewątpliwie trudna sytuacja materialna wyżej wymienionego miała ulec w międzyczasie poprawie uznano, że wykazał on w sposób dostatecznie przekonujący, iż wygenerowanie środków na opłacenie adwokata bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu przekracza jego możliwości. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.