Uzasadnienie
Dnia [...] r. Rada Miejska w C. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania Burmistrza Miasta C. Pismem z dnia 5 września 2013 r. T. K. wezwała Radę Miejską w C. i do zaprzestania naruszania prawa wynikającego z powyższej uchwały.
Następnie w uchwale podjętej dnia [...] r. nr [...] organ odrzucił żądanie T. K. o zaniechanie naruszenia prawa.
Pismem z dnia 1 października 2013 r. T. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę z dnia [...] r. nr [...], jednocześnie wnosząc o wstrzymanie jej wykonania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Przedmiotem skargi T. K. jest uchwała Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania Burmistrza Miasta C. Na mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Podkreślić należy, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Interes prawny osoby do zaskarżenia konkretnego aktu prawnego (także uchwały organu samorządu) wywodzi się z bezpośredniego wpływu tego aktu na sferę prawną osoby skarżącej, który to wpływ wynikać musi z prawa materialnego.
Nie sposób stwierdzić, że uchwała rady miasta o przeprowadzeniu referendum narusza czyjkolwiek interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Naruszenie bowiem interesu prawnego polega na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacja (nie zaś sytuacją faktyczną) (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2007; CBOIS). Taki związek musiałby ponadto istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych- mających oparcie w przepisach prawa materialnego- uprawnień. Naruszenie tego interesu powinno być przy tym realne, a więc nie przewidywalne w przyszłości, lecz rzeczywiście i aktualnie istniejące (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 206/09).
Uchwała, której istota sprowadza się do wyrażenia przez organ uchwałodawczy gminy woli przeprowadzenia referendum zmierzającego do odwołania organu wykonawczego gminy nie rodzi żadnych skutków mogących bezpośrednio oddziaływać na czyjąkolwiek sferę praw i obowiązków. Zmierza ona jedynie do poddania osoby pełniącej funkcję organu wykonawczego gminy ocenie dokonywanej przez członków wspólnoty gminnej w drodze głosowania w referendum i obliguje komisarza wyborczego wydania w określonym trybie postanowienia o przeprowadzeniu referendum. Zrozumiała chęć uniknięcia takiej oceny przez osobę mającą być jej poddaną należy postrzegać jako interes faktyczny, nie podlegający ochronie w drodze skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy. Podkreślić należy także, że funkcją skargi opartej na przepisie art. 101 § 1 ustawy samorządowej nie jest w żadnej mierze rozstrzyganie sytuacji konfliktowej pomiędzy organami tej samej gminy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 799/13).
Mając powyższe na uwadze należało uznać za niedopuszczalną skargę na uchwałę rady gminy w przedmiocie przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania prezydenta miasta- wniesioną przez osobę piastującą tę funkcję. Uznanie skargi za niedopuszczalną rodzi skutek w postaci jej odrzucenia przez sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Jednocześnie Sąd wskazuje, że ze względu na odrzucenie skargi wniosek skarżącej T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie został rozpoznany.
Wobec tego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.
O zwrocie wpisu sądowego postanowiono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.