Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. orzekł o odmowie przyznania J. S. zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] r. do [...] r.
Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony, Wojewoda [...] w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił powyższą decyzję w całości. Z motywów organu odwoławczego zdaje się wynikać, że jego zdaniem sprawę należało rozpatrzeć pod kątem wznowienia postępowania dotyczącego zasiłku dla bezrobotnych, zakończonego decyzją z dnia [...] r.
W skardze J. S. wyraziła swoje niezrozumienie odnośnie treści decyzji II instancji.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja musi być wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem dotknięta jest kwalifikowaną wadą powodującą jej nieważność. Mianowicie zawiera ona rozstrzygnięcie nie znane procedurze administracyjnej. Powołany przez Wojewodę przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa przewiduje co prawda uchylenie zaskarżonej decyzji (tj. decyzji I instancji) w całości albo w części, ale musi być ono połączone, bądź to z rozstrzygnięciem reformatoryjnym co do istoty sprawy, bądź też umorzeniem postępowania pierwszej instancji. Nie jest więc dopuszczalne ograniczenie się przez organ odwoławczy do uchylenia decyzji I instancji, które ani nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia stosownie do art. 138 § 2, ani nie kończy sprawy w sposób przewidziany w art. 138 § 1 pkt 2. Zaskarżona decyzja zapadła zatem z rażącym naruszeniem tego ostatniego przepisu, który został powołany w jej podstawie prawnej. Brak właściwego rozstrzygnięcia organu odwoławczego zwalnia Sąd od merytorycznej oceny występujących w sprawie zagadnień, co do których organ ten będzie musiał się ustosunkować, ponownie rozpatrując odwołanie skarżącej.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 ze zm.), w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa orzeczono, jak w sentencji.