Uzasadnienie
Pismem z 14 stycznia 2019 r. L. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] nr [...], na mocy którego zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia, na wniosek skarżącej, nieważności postanowienia z [...] nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie z [...] nr [...] odmawiającego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta C. z [...] nr [...] w sprawie specjalnego zasiłku celowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że skarżąca, wbrew pouczeniu, najpierw pismem z 10 stycznia 2019 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z powyższym postanowieniem a następnie pismem z 14 stycznia 2019 r. wniosła skargę na to samo postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Natomiast jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest konsul (§ 3). Jednocześnie zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z powyższego zatem wynika, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia aktów, na które przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo poprzez złożenie do organu takiego wniosku, albo poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Treść tego przepisu nie pozostawia też wątpliwości, że chociaż do strony należy decyzja, jaką drogę zaskarżenia wybrać, to jednak skorzystanie z jednego trybu zaskarżenia wyklucza możliwość skorzystania z drugiego trybu. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, że to samo rozstrzygnięcie strona zaskarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Strona musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługujących alternatywnie środkach zaskarżenia. Mimo to skarżąca skorzystała z obu możliwości zaskarżenia wydanego postanowienia. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że strona pismem z dnia 10 stycznia 2019 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie pismem z dnia 14 stycznia 2019 r. wniosła skargę do tut. Sądu. Powyższe okoliczności powodują na tym etapie niedopuszczalność wniesienia skargi. Skoro bowiem skarżąca skorzystała ze środka zaskarżenia postanowienia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mogła równocześnie wnieść na te postanowienie skargi do sądu administracyjnego.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi.