Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] K. S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie transportu drogowego i przewozów – kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Postanowieniem z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2266/10 Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżąca pismem z dnia [...] wniosła sprzeciw od wyżej opisanego postanowienia wskazując, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Zaznaczyła, że prowadzone są przeciwko niej liczne postępowania egzekucyjne, a wierzytelności nimi objęte znacznie przekraczają jej możliwości zarobkowe. Jednocześnie wskazała, że jedynym jej majątkiem jest udział w 1/6 nieruchomości z której jest również prowadzona egzekucja.
Następnie, wobec wejścia w życie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2266/10 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, jako właściwemu do rozpoznania sprawy.
Zarządzeniem z dnia 10 października 2011 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie aktualnych dokumentów obrazujących sytuację materialną strony, w szczególności przedstawiających wyniki z prowadzonej działalności gospodarczej w tym celu skarżąca winna nadesłać kopię księgi przychodów i rozchodów za okres ostatnich 3 miesięcy, wyciągów z rachunków bankowych strony za okres ostatnich 3 miesięcy, aktualnej informacji związanej ze stanem prowadzonych przeciwko skarżącej postępowań egzekucyjnych w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przesyłka pocztowa zawierająca wskazane wezwanie została przez doręczającego awizowana pierwotnie w dniu 17 października 2011 r. z adnotacją, że adresata nie zastano, a następie w dniu 25 października 2011 r. Wezwanie to nie zostało przez skarżącą podjęte dlatego Placówka Pocztowa zwróciła przesyłkę do Sądu.
Przesyłka ta została uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 P.p.s.a. z upływem dnia 31 października 2011 r.
Skarżąca w wyznaczonym przez Sąd terminie nie uzupełniła wyżej wskazanych braków wniosku o przyznanie prawa pomocy dlatego Sąd zarządzeniem z dnia 22 listopada 2011 r. pozostawił wniosek skarżącej przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z dnia 21 listopada 2011 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został przekazany w dniu 26 listopada 2011 r. do tutejszego Sądu. We wniosku tym wskazała, iż pomimo zameldowania pod adresem w G. przy ul.[...], jak również wskazania powyższego adresu w ewidencji działalności gospodarczej, z uwagi na problemy finansowe, od dłuższego czasu wraz z rodziną przebywa w domu teścia zatem nie miała możliwości odebrania sądowej korespondencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd miał na uwadze uregulowania przepisów art. 86 – 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2002, Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., gdzie zostały określone przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.
Natomiast w myśl postanowień art. 86 § 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
W tym miejscu godzi się podnieść, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać złożony na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, a ponadto, możliwość złożenia tego wniosku nie została przez ustawodawcę w żaden sposób ograniczona. Skarżąca ma uprawnienie do ponawiania wniosku o przyznanie prawa pomocy, a Sąd zobligowany jest każdorazowo wniosek taki merytorycznie rozpoznać, o ile zostaną jego braki formalne uzupełnione.
Mając powyższe na uwadze przyjdzie stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może zostać rozpoznany bowiem nie rodzi negatywnych dla skarżącej konsekwencji procesowych. Strona, jak już wyżej zaznaczono ma uprawnienie do ponowienia wniosku o przyznanie prawa pomocy składając kolejny wniosek, w którym może powołać się na dokumentację już w sprawie złożoną.
W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych, na mocy art. 88 w związku z art. 86 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.