Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856) w zw. z art. 156 § 1 pkt 4, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: Kpa) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z upoważnienia Wójta Gminy K. z dnia [...]r., nr [...] przyznającej "zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności dla dziecka poniżej 16 roku życia, przyznany na T.P., w kwocie 153,00 zł miesięcznie, na okres od 2011-08-01 do 2013-09-30".
Prokurator Rejonowy w T. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r.
Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 156 § 1 pkt. 4 Kpa w zw. z art. 28 oraz art. 30 § 2 Kpa oraz w zw. z art. 23 ust. 1 i art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 1013 r., poz. 1456, dalej:" ustawa" lub "u.ś.r."), poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia [...]r. nr [...] Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działającego z upoważnienia Wójta tej gminy, skierowana do przedstawiciela ustawowego jako do niewłaściwej osoby, która nie miała przymiotu strony nie jest dotknięta sankcją nieważności.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...]r.
Następnie pismem procesowym z dnia 21 października 2014 r.– cofnął skargę na decyzję organu odwoławczego wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz. U., Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Z kolei zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827).
Zaznaczyć jednocześnie należy, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim stanowi art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca – prokurator, w piśmie procesowym z dnia 21 października 2014 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, albowiem czynność ta nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Tym samym wykluczone jest kontynuowanie postępowania sądowego, jak i merytoryczne jego zakończenie. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie skargi powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się via facti bezprzedmiotowe.
W wyniku poczynionych wyżej rozważań, działając na podstawie art. 60 P.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy, orzeczono o umorzeniu niniejszego postępowania.