Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
Pismem z dnia 27 lutego 2013 r. J. K. złożył osobiście sporządzoną i podpisaną skargę kasacyjną od wyżej przywołanego wyroku wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" wskazał, że prowadzi samotnie gospodarstwo domowe utrzymując się z renty inwalidzkiej w wysokości 785,85 zł. Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że skarżący posiada mieszkanie o powierzchni 28 m2 oraz, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych czy przedmiotów wartościowych. Do wniosku dołączono również zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wysokości świadczenia rentowego oraz "odcinek" renty za luty 2013 r., które potwierdzają wskazaną wysokość świadczeń rentowych.
Na mocy zarządzenia z dnia 28 lutego 2013 r. skarżący został poinformowany, że sprawa z jego skargi objęta jest ustawowym zwolnieniem od kosztów sądowych, zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy zostanie rozpoznany jedynie w zakresie przyznania pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym w myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie z treści wniosku wynika, iż intencją skarżącego było uzyskanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. Jednakże mając na względzie to, że skarga została wniesiona na decyzję w przedmiocie z zakresu pomocy społecznej, skarżący nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych zgodnie z regulacją art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Zatem w tym zakresie wniosek jest bezprzedmiotowy i nie podlega rozpoznaniu.
Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które ze względu na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Regułą jest, że przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu wnioskodawcy będącemu osobą fizyczną następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie samodzielnie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W ocenie Sądu sytuacja skarżącego w pełni wypełnia wskazane wyżej przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. Jak wynika bowiem z treści wniosku skarżącego nie posiada on żadnych zasobów majątkowych, a środki finansowe przeznaczone na jego utrzymanie są bardzo skromne i bez wątpienia nie pozwalają w pełni pokryć bieżących potrzeb skarżącego. Dlatego przyjąć należy, że sytuacja materialna strony jest trudna i pozwala uznać, że obecnie nie dysponuje środkami umożliwiającymi poczynienie oszczędności pozwalających na pokrycie kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.