Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami. Zaskarżonym orzeczeniem Kolegium, po rozpoznaniu odwołania J.K. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy J.K., posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący posiada w sprawie interes prawny polegający nie tylko na utrzymaniu w mocy wydawanych przez siebie decyzji, lecz także na dokonaniu weryfikacji uprawnień i kwalifikacji pod kątem zdolności do prowadzenia pojazdów celem wyeliminowania z ruchu drogowego uczestników tych kwalifikacji nieposiadajacych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż jego zdaniem Prezydent Miasta B., jako organ pierwszej instancji nie posiada własnego interesu prawnego do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Legitymacja do złożenia skargi oparta została zatem o kryterium interesu prawnego, co oznacza, że skargę może wnieść, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Podstawę procesowej legitymacji strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podgalają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie Prezydent Miasta B. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą uchylono decyzję skarżącego działającego jako organ administracji pierwszej instancji.
Przyjdzie stwierdzić, że z utrwalonego orzecznictwa sądowego wynika jednoznacznie, iż żaden przepis nie przyznaje organowi administracji publicznej pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2005 r., LEX nr 220333). Argumentuje się, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dodatkowo w postanowieniu z 2 marca 2006 r., II GSK 387/05 (LEX nr 197511) Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził stanowisko, iż organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 P.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest również właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 915/05, LEX nr 194664).
Z powyższych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało skargę odrzucić. Zwrot uiszczonego wpisu sądowego nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.