Uzasadnienie
W piśmie z dnia 3 lutego 2017 r. J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ponadto skarżący w piśmie z dnia 3 lutego 2017 r., nadesłanym wraz ze skargą, wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, bowiem skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu.
W piśmie z dnia 15 maja 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku w związku z tym, że w dniach od 24 do 29 marca 2017 r. przebywał w szpitalu i z tego powodu nie mógł dochować wyznaczonego terminu. Do pisma skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu oraz kartę informacyjną leczenia szpitalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. przywrócił skarżącemu termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia i zarządzenia, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 P.p.s.a., wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W przedmiotowej sprawie – jak już była o tym mowa wyżej - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, przywrócił skarżącemu termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, bowiem skarżący wykazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
W konsekwencji tego uwzględnić należało sprzeciw od zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 14 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Na podstawie art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a. należało zatem orzec jak na wstępie.