Uzasadnienie
Wraz ze skargą z dnia 9 stycznia 2018 r. G. Ł. złożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie określiła, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wnioskująca oświadczyła, że zamieszkuje w domu dwurodzinnym o powierzchni około 150 m2 stanowiącym własność rodziców, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem małoletnich dzieci i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani innego majątku.
Ponieważ wniosek powyższy został złożony na formularzu "PPF" według nieaktualnego wzoru, określonego w nieobowiązującym już rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz. U. nr 227, poz. 2245), stronę wezwano do złożenia wniosku na formularzu według wzoru aktualnie obowiązującego, zgodnego z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2015 r. (Dz. U. poz. 1257).
Skarżąca przedłożyła ten formularz w dniu 9 marca 2018 r. zasadniczo powtarzając swoje wcześniejsze oświadczenia oraz wywodząc, że źródłem utrzymania jej rodziny są alimenty na syna (800 zł miesięcznie), renta socjalna (724,40 zł), zasiłki pielęgnacyjne (306 zł) i zasiłki rodzinne (329 zł). Z akt administracyjnych sprawy wynika dodatkowo, że skarżąca miała przyznane prawo do świadczeń wychowawczych (w ramach programu "Rodzina 500+"), w kwocie ogółem 1.000 zł. Nadto wnioskodawczyni wywiodła, że otrzymuje także alimenty na drugiego syna, w kwocie 200 zł miesięcznie, jednak zobowiązany przekazał jej już z tego tytułu należność za okres aż do sierpnia 2018 r., którą musiała przeznaczyć na pokrycie połowy kosztów wymiany pieca i bojlera, gdyż stare urządzenia uległy poważnej awarii. W dalszej części wniosku strona wskazała, że posiada dziesięcioletni samochód osobowy marki Ford Fusion oraz wyszczególniła obciążające ją koszty utrzymania, wśród których wymieniła opłaty za tzw. media (381 zł), wydatki na leki i leczenie dla całej rodziny (950 zł), ratę kredytu hipotecznego (500 zł - przypadające na nią 40 % spłaty, "pozostałe 60 % płacą rodzice") oraz koszty dowozu syna do szkoły i jego obiadów.
Rozpoznając wniosek wzięto również pod uwagę informacje wynikające z akt administracyjnych niniejszej sprawy oraz dokumenty źródłowe przedstawione przez stronę w zakresie innej sprawy, zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. IV SA/Gl 1063/16, gdzie również ubiegała się o prawo pomocy, a jej wniosek został uwzględniony postanowieniem wydanym w dniu 10 sierpnia 2017 r. Do sprawy tej wnioskująca przedłożyła mianowicie dokumenty obrazujące wysokość ponoszonych kosztów utrzymania, w tym wyciąg bankowy potwierdzający również otrzymanie przez nią pobieranych świadczeń.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna rozstrzygająca w zakresie specjalnego zasiłku celowego z pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżąca jest w tej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." i dlatego jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 19 marca 2018 r. - karta nr 20 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku G. Ł. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że skarżąca spełniła wymóg warunkujący uwzględnienie jej żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, który nie służyłby zaspokojeniu niezbędnych potrzeb jej rodziny. Dokumenty nadesłane przez nią w zakresie wyżej wymienionej sprawy o sygn. akt IV SA/Gl 1063/16, jak również dołączone do akt administracyjnych sprawy niniejszej (vide między innymi: uzasadnienie zaskarżonej decyzji, kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego) potwierdzają przy tym, że samotnie wychowuje dwoje dzieci i utrzymuje się z alimentów oraz ze świadczeń z zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej (renta socjalna, świadczenia wychowawcze, zasiłki rodzinne, świadczenie pielęgnacyjne).
Należy równocześnie mieć w polu widzenia, iż wnioskodawczyni jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, z kolei jej oboje dzieci mają orzeczoną niepełnosprawność (vide: dołączone do akt administracyjnych orzeczenia o niepełnosprawności oraz kwestionariusz aktualizacji wywiadu środowiskowego), w związku z czym obciążona jest ponadprzeciętnie wysokimi kosztami utrzymania (dość wspomnieć, że jak wynika z wyciągu bankowego i faktury VAT dołączonych do akt sądowych wspomnianej sprawy o sygn. IV SA/Gl 1063/16, na same leki w lipcu 2017 r. przeznaczyła ponad 600 zł).
Mając na względzie powyższe, jak również wziąwszy pod uwagę, iż brak jest okoliczności, które mogłyby wskazywać, aby trudna sytuacja materialna wnioskującej miała ulec w międzyczasie zasadniczej poprawie uznano, że nie jest ona w stanie wygenerować środków na opłacenie należności, jakie wiążą się z udziałem adwokata w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bez uszczerbku w koniecznych potrzebach życiowych jej i dzieci. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.