Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E.S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. w przedmiocie choroby zawodowej.
W dniu 3 stycznia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy. Następnie – na wezwanie Sądu – w piśmie z dnia 15 lutego 2013 r. sprecyzowała, że wnosi o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką, a głównym źródłem ich utrzymania jest renta rodzinna matki w wysokości 1720 zł. Dodała również, że na niezbędne leki wydają miesięcznie około 700 zł., a kwota czynszu wynosi 450 zł. miesięcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Według art. 245 § 1 i 2 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego.
Natomiast zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W przedmiotowej sprawie, rozpoznanie wniosku skarżącej zostało ograniczone do kwestii ustanowienia pełnomocnika, bowiem, zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. c. P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych.
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką, a głównym źródłem ich utrzymania jest renta rodzinna matki w wysokości 1720 zł., z której – jak wynika z oświadczenia skarżącej – znaczna część jest przeznaczana na poniesienie kosztów zakupu lekarstw oraz kosztów utrzymania mieszkania.
W konsekwencji uznać należało, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a wobec tego wystąpiła przesłanka przyznania prawa pomocy, określona w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.