Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta J. orzekł w stosunku do E. S.-H. o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu wyczerpania okresu pobierania tego zasiłku.
W odwołaniu strona wniosła o ponowne obliczenie należnego jej zasiłku zarzucając, że z uwagi na jej wiek i posiadany staż pracy powinien on być wypłacany jej przez okres jednego roku.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] w trybie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ustalił mianowicie, że decyzja I instancji została stronie doręczona w dniu [...], natomiast odwołanie zostało złożone dopiero w dniu [...], a więc po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa.
W piśmie z dnia [...], oznaczonym jako odwołanie, a potraktowanym jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, E. S.-H. nie kwestionowała faktu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, lecz podniosła okoliczności związane z meritum sprawy. Zakwestionowała w szczególności działanie Urzędu Pracy, w którym nie wzięto pod uwagę całego jej stażu pracy przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, a to jest wyłączne kryterium sprawowania przez sądy administracyjne kontroli nad działalnością administracji publicznej. W szczególności trafnie Wojewoda wskazał art. 129 § 2 kpa, według którego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o czym skarżąca była pouczona. Fakt przekroczenia tego terminu jest również niewątpliwy. W odwołaniu skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które można byłoby potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Dlatego też organ odwoławczy zobligowany był do wydania postanowienia z art. 134 kpa, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Słusznie też pismo skarżącej potraktowano jako skargę na to postanowienie, zwłaszcza że skarżąca powołała się w nim na termin do zaskarżenia.
Natomiast odnosząc się do treści skargi, w której skarżąca w istocie kwestionuje pierwotną decyzję ustalającą jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych, w kontekście długości okresu przysługiwania tego zasiłku, to można jedynie zauważyć, że w sytuacji pozbawienia się przez skarżącą instancyjnej drogi kontroli decyzji o utracie prawa do zasiłku, pozostaje jej jeszcze możliwość wystąpienia w trybach nadzwyczajnych przewidzianych procedurą administracyjną. W ramach tej sprawy Sąd nie może jednak wypowiadać się co do istnienia prawnych przesłanek uruchomienia takich trybów.
Z tych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
SW