Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydanej na podstawie art. 4, art. 7 pkt. 5, art. 8 pkt. 6, art. 14 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 992 z późn. zm.) i art. 104, 107, 109 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku E.P., odmówiono przyznania zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przez Z.P. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie dokumentacji zawartej we wniosku ustalono, iż strona jest osobą samotnie wychowującą dziecko, na które nie ma zasądzonego świadczenia alimentacyjnego od ojca dziecka. Wobec spełnienia przesłanki negatywnej dla uzyskania zasiłku rodzinnego, wynikającej z art. 7 pkt 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie można przyznać wnioskującej E.P. zasiłku rodzinnego. Natomiast brak podstaw do przyznania prawa do zasiłku rodzinnego, skutkuje również odmową przyznania prawa do dodatków do zasiłku rodzinnego.
W odwołaniu z dnia [...]r. E.P. podniosła, że jej małżeństwo z P.P. zostało rozwiązane przez sąd, bez orzekania o obowiązku alimentacyjnym wobec syna Z.P. Świadczenie alimentacyjne wobec syna jest regulowane co miesiąc na podstawie ugody między Z.P., a P.P. E.P. oświadczyła, iż syn Z.P., będąc osobą pełnoletnią złożył pozew o alimenty. Wobec powyższego wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy i uwzględnienie obydwóch wniosków.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 104 § 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że art. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, iż zasiłek rodzinny nie przysługuje jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od jego rodzica. Wskazano, że spełnienie przez stronę tej przesłanki negatywnej uniemożliwia przyznanie zasiłku rodzinnego dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Strona co prawda jest osobą samotnie wychowującą dziecko, ale nie ma zasadzonego świadczenia alimentacyjnego na rzecz dziecka od jego ojca. Okoliczność ta uniemożliwia przyznanie stronie żądanego świadczenia. Zdaniem organu bez znaczenia jest fakt, iż ojciec dziecka dobrowolnie płaci alimenty na rzecz syna.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E.P. ponownie podniosła, że jej syn Z.P. otrzymuje świadczenie alimentacyjne w wysokości [...] zł. miesięcznie na mocy ugody między nim, a ojcem P.P. Wskazała, że uzasadnienie decyzji jej dla niej niezrozumiałe i nie odpowiada obowiązującemu prawu. Ponadto przy sporządzeniu wniosku o świadczenie rodzinne nie została pouczona o skutkach braku wyroku zasądzającego alimenty na syna.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Następnie decyzją z dnia [...]r. organ I instancji zmienił swoja decyzję z dnia [...]r. Nr [...] i przyznał E.P. zasiłek rodzinny i dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przez Z.P.
Pismem procesowym z dnia [...]r. strona skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę.
Zgodnie z treścią art. 60 cytowanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu, chyba że sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, z powodu tego, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca pismem z dnia [...]r. cofnęła wniesioną skargę
W ramach czynności sprawdzających Sąd nie stwierdził by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa i nie spowodowałoby utrzymanie w mocy orzeczenia dotkniętego wadą nieważności.
W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzec jak w sentencji.