Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 162/12

Uzasadnienie

Uchwałą nr [...] z dnia [...] Rada Miasta K., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) w związku z art. 229 pkt 3 i art. 239 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a. uznała, że zarzuty zawarte w skargach A. A. z dnia [...] i [...] września 2011 r. oraz z dnia [...] i [...] października 2011 r. dotyczące niewłaściwego działania Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. związanego z procedurą rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej jak również z odmową przyznania zasiłku dla bezrobotnych są bezzasadne. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że prowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie odpowiada zasadzie legalizmu oraz zmierza do wszechstronnego wyjaśnienia i zarazem zbadania okoliczności faktycznych w oparciu o zgromadzone dowody.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł A. A. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta K. reprezentowana przez radcę prawnego E. A. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1. decyzje administracyjne;
2. 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4. inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4a.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga również fakt, iż uregulowane w dziale VIII K.p.a. postępowanie skargowo – wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków między innymi do organów jednostek samorządu terytorialnego. Nadto stosownie do treści art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Poza tym art. 223 § 1 K.p.a. mówi, iż organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy organizacji społecznych – rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski w ramach swojej właściwości.

Dodatkowo art. 229 pkt 3 K.p.a. wskazuje, że organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2, jest rada gminy. Natomiast art. 239 § 1 K.p.a. głosi, iż w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności – organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy – bez zawiadamiania skarżącego.

W rozpatrywanej sprawie A. A. złożył skargę na uchwałę Rady Miasta K., która dotyczyła oceny działalności Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. Jednakże ani na zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi (art. 238 K.p.a.) nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego ani też przepisy zawarte w dziale VIII K.p.a. nie dopuszczają możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.